1- Εφαρμογή τής βασικής αρχής, διάκρισης τών λειτουργιών τής εξουσίας.  Εκλογή ανα τετραετία 200μελούς Βουλής η οποία θα εκλέγει την Κυβέρνηση και θα εισηγείται τούς Νόμους.                                                                                                         Εκλογή 30μελούς Γερουσίας, η οποία  θα εγκρίνει τούς  Νόμους.                                        Οι Νόμοι, για μείζονος σημασίας θέματα, θα ισχύουν μόνον μετα την έγκρισή τους  απο πανελλήνιο δημοψήφισμα.

(Σε καμμιά Δημοκρατία στον κόσμο δεν δίνεται η δυνατότητα σε ένα κόμμα και να γίνεται Κυβέρνηση με την πλειοψηφία στη Βουλή, και να αλλάζει τούς Νόμους, όπως το βολεύει.  Εμποδίζουν την κυβερνητική αυθαιρεσία με το να έχουν και Γερουσία, που η πλειοψηφία της μπορεί να είναι άλλου κόμματος, η οποία εγκρίνει τούς Νόμους, και Πρόεδρο Δημοκρατίας με δικαίωμα να υπογράφει ή όχι, εκτιμώντας την λαϊκή βούληση, ώστε να μην κάνει ο,τι θέλει η κάθε Κυβέρνηση.

Η μοναδική χώρα,  που έχει  μόνο Βουλή, που νομοθετεί και κυβερνά,, είναι η Ελλάδα.  Γι αυτό ο κάθε Πρωθυπουργός μας έχει όσα δικαιώματα έχει και ένας δικτάτορας, επι 4 χρόνια.   Με τις εκλογές, το μόνο που  κάνουμε είναι να αλλάζουμε τον δικτάτορα.)

2 – Εκλογή τού Προέδρου τής Δημοκρατίας από τον Λαό, με αρμοδιότητες που θα τού επιτρέπουν να είναι πραγματικός ρυθμιστής τού Πολιτεύματος, ως ανώτατος άρχων της Χώρας.

(Σήμερα, απλώς παρίσταται σε τελετές, ως ανώτατος εκπρόσωπος τού κράτους, και πολλές φορές μόνο αν τού το επιτρέψει η Κυβέρηση.  Κατά τα άλλα είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τυπικές εγκριτικές  διαδικασίες, στις οποίες δεν έχει κανένα δικαίωμα να μην συμφωνεί.  Ούτε καν το δικαίωμα να ρωτήσει τον Λαό με δημοψήφισμα, δεν έχει.  Ούτε, πολύ περισσότερο, να παρέμβει, όταν η Κυβέρηση ζημιώνει το συμφέρον τού Λαού, υποστηρίζοντας  το κομματικό της.)

3 – Ανεξαρτοποίηση τής Δικαστικής λειτουργίας, από τη Κυβέρνηση.

(Η Δικαιοσύνη δεν ασκεί Εξουσία, αλλά ελέγχει την διαχείρισή της,

προστατεύοντας τον Λαό απο την αυθαιρεσία τών κυβερνώντων.

Οσο περισσότερο, η δικαιοσύνη είναι υποταγμένη στην κυβέρνηση,

άλλο τόσο ο πολίτης παραμένει απροστάτευτος

Το Σύνταγμά μας, γράφει οτι οτι οι Νόμοι και η Κυβέρνηση ορίζονται απο

τούς  Αντιπροσώπους τού Λαού στη Βουλή, αλλά οι αποφάσεις τής

Δικαιοσύνης εκτελούνται απ ευθείας στο όνομα τού Λαού.

Σε επόμενα άρθρα, όμως, γράφει οτι οι Πρόεδροι τών Ανωτάτων

Δικαστηρίων εκλέγονται απο την Βουλή, στην οποία πλειοψηφεί

η Κυβέρνηση, και οι πειθαρχικές ποινές τών δικαστών εγείρει ο Υπουργός

Δικαιοσύνης.  Πρακτικά, δηλαδή, αναιρεί την ανεξαρτησία της,

ακυρώνοντας, έτσι τον πολύτιμο ρόλο της στην προστασία τών πολιτών.

Είναι άμεση ανάγκη η αποδέσμευση τής Δικαιοσύνης απο την Κυβέρνηση. )

• Εκλογή των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων από τις ολομέλειές τους.
• Οικονομική αυτοδυναμία και διοικητική αυτοτέλεια των Δικαστηρίων.
• Υπηρεσιακές μεταβολές των λειτουργιών της χωρίς μεσολάβηση του Υπουργού Διακαιοσύνης.
• Τοποθέτηση δικαστών σε διοικητικές θέσεις με προτάσεις του κλάδου τους.
• Είσοδος δικαστικών λειτουργών σε ανώτερα δικαστήρια με εσωτερικές εξετάσεις.
• Αποποινικοποίηση των διοικητικών παραβάσεων.
• Ανακεφαλαιωτική ψήφιση των Νόμων με συμπερίληψη όλων των καταργουμένων διατάξεων.

4 -     Ιδρυση Συγκλήτου τής Δημοκρατίας. συνεχούς λειτουργίας, (αντι τού εκτάκτως συνεδριάζοντος Ειδικού Ανωτάτου Δικαστηρίου), ως παραφυλακή τής τήρησης τών συνταγματικών θεσμών απο τα κόμματα, και για την επίλυση θεμάτων λειτουργίας τής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα τής συμμετοχής τών πολιτών.                (Χωρίς ένα ανεξάρτητο Σώμα, που θα λειτουγεί ως Συνταγματικό Δικαστήριο,οι Ελληνες είναι δέσμιοι  τών  κομμάτων.  Κάνουν ο,τι θέλουν, ενώ είναι αδύνατον οι πολίτες να δραστηριοποιηθούν, ως θεσμοθετημένοι συλλογικοί φορείς, έξω απο αυτά.)

5 - Πανελλήνια Δημοψηφίσματα, με πρόταση τού ενός τρίτου τών εκλεγμένων βουλευτών, ή Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 200.000 πολιτών.

(Σήμερα μόνο ο Πρωθυπουργός έχει, ουσιαστικά, το δικαίωμα διεξαγωγής δημοψηφίσματος, που είναι ο μόνος τρόπος να εκφρασθεί γνήσια ο Λαός.                    Σε όλες τις άλλες δημοκρατίες, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουνοι ίδιοι, και κατά  τοπους  και στην Επικράτεια, για σημαντικά θέματα, ώστε να μην κάνουν οι Κυβερνήσεις οτι θέλουν.)

6 - Τοπικά Δημοψηφίσματα, με πρόταση τού 20% τού αντιστοιχούντος εκλογικού σώματος.

(Στις τοπικές κοινωνίες, η άμεση συμμετοχή τού πολίτη στις αποφάσεις είναι και δημοκατικά αναγκαία, και ιδιαίτερα παιδαγωγική για τούς Ελληνες, στο να συνειδητοποιήσουν την αξία τής ψήφου τους, αφού το αποτέλεσμα θα βαρύνει, ή ελαφρύνει, την καθημερινή ζωή τους, και θα είναι άμεσα αισθητό απο τούς ίδιους.

Θα νοιώσουν την δική τους άμεση ευθύνη, αντι να επαναπαύονται στο να κατηγορούν τούς τοπικούς αντιπροσώπους τους- δημοτικούς συμβούλους, για τα κακώς κείμενα.)

7- Κατάθεση Νομοσχεδίου, με πρόταση τού ενος πέμπτου των εκλεγμένων  Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων,  ή 100.000 πολιτών.

(Σήμερα αν κάποιοι πολίτες θεωρούν οτι πρέπει να γίνει ένας καινούργιος Νόμος, δεν έχουν το δικαίωμα να τον προτείνουν στην Βουλή.   Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να παρακαλούν τα κόμματα να τον εισηγηθούν.

Ετσι ,όμως, δεν υπάρχει κοινωνία πολιτών, αλλά υπηκόων.  Το πολιτικό αυτό δικαίωμα δίνει στούς πολίτες την δυνατότητα νομοθετικών πρωτοβουλιών έξω απο τα κόμματα.)

8 - Πρόταση άρσης ισχύος Νόμου, μη έχοντος σχέση με την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και την εθνική ασφάλεια, απο το ένα τρίτο τών εκλεγμένων Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 150.000 Πολιτών

(Αν υπάρχει ένας Νόμος που δεν υποστηρίζει, πλέον, το δίκαιο και τα λαϊκά συμφέροντα, μόνο τα κόμματα μπορούν να εισηγηθούν την κατάργησή του. Αν όμως δεν συμφέρει τα ίδια δεν το κάνουν.   Πρέπει να έχουμε το δικαίωμα ως πολίτες, έξω απο τα κόμματα, να μπορούμε να το προτείνουμε.)

9 - Κατάργηση ισχύος Νόμου, (που να μην αφορά την οικονομία, την εξωτερική πολιτική ή την εθνική ασφάλεια), με πρόταση τών δύο τρίτων τών εκλεγμένων Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 500.000 Πολιτών.

(Αν ένας Νόμος αποδειχθεί οτι λειτουργεί ενάντια στο λαϊκό συμφέρον, αλλά βολεύει τα κόμματα, θα είναι δυνατή η κατάργησή του, απ ευθείας απο τούς πολίτες, μέσω τής Συγκλήτου τής Δημοκρατίας, στην οποία θα κατατίθενται οι απαιτούμενες υπογραφές.)

10 - Ανάκληση αιρετού αξιώματος, απο το ένα τρίτο τών ψηφοφόρων τού αντίστοιχου εκλογικού σώματος.

(Σήμερα ο Βουλευτής, ή ο Περιφερειάρχης, ή ο Δήμαρχος, δεν χάνει το αξίωμά του ο,τι στραβό, κι αν κάνει.  Με το θεσμό αυτό, αν αποδειχθεί ακατάλληλος για το αξίωμα στο οποίο τον εξέλεξαν οι πολίτες, θα έχουν το δικαίωμα να μαζέψουν υπογραφές για να τού αφαιρεθεί, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας, και να ξαναγίνονται εκλογές για την αντικατάστασή του.)

11- Αναγνώριση, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας, ενώσεων πολιτών ειδικών ενδιαφερόντων, ως θεσμοθετημένων ενδιάμεσων σωμάτων άμεσης επικοινωνίας μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης, για την ανάπτυξη νομοθετικών πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων, εκτός τών κομμάτων.

(Σήμερα, θεσμικό δικαίωμα επικοινωνίας, με την Βουλή, δεν έχουν ούτε οι πολίτες, ουτε οι συλλογικοί φορείς τους, παρά μόνο τα κόμματα και οι βουλευτές. Οι υπουργοί αποφασίζουν χωρίς να είναι  υποχρεωμένοι να ρωτούν όποιονδήποτε.  Ο υπουργός Εργασίας, π.χ., μιλάει με την ΓΣΕΕ, λόγω πολιτικού κόστους και όχι διότι το επιβάλει ο Νόμος.  Για να υπάρξει, όμως,  κοινωνία πολιτών, την οποία όλοι απαιτούν, θα πρέπει να είναι επιβεβλημένος ο  διάλογος θεσμικά, πριν την όποια κυβερνητική απόφαση, αν υπάρχουν σχετικοί συλλογικοί φορείς πολιτών. αναγνωρισμένοι, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας.)

12-   Εκλογικό Σύστημα, διαχρονικά σταθερό, μεταβαλλόμενο μόνο απο  πλειοψηφία τών τεσσάρων πέμπτων τής Βουλής.

(Η διαδικασία τής ψηφοφορίας είναι πρωταρχικής σημασίας, διότι μεταβιβάζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα τών πολιτών στούς αντιπροσώπους τους.  Οι συνεχείς αλλαγές τού εκλογικού Νόμου, απο τις κυβερνήσεις, γίνονται για να εξυπηρετίσουν τα κομματικά τους συμφέροντα, παραχαράσσοντας, έτσι, τη λαϊκή βούληση και νοθεύοντας το ίδιο το Πολίτευμά μας.

Το εκλογικό σύστημα πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικά, ώστε να μην δίνει πλασματικές πλειοψηφίες τής Βουλής, αλλά να καταγράφει γνήσια την λαϊκή θέληση, μέσα σε σταθερά πλαίσια ασφαλούς διακυβέρνησής μας.)

• Διαίρεση της Επικράτειας στις 143 ιστορικές Επαρχίες, ως ελλάσσονες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες,

Πλειοψηφικό σύστημα, με ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο για τα κόμματα και ένα για τούς     Υποψηφίους τών κομμάτων, που θα επιλέγονται με επίσημες τοπικές προκριματικές εκλογές.

Δικαίωμα  ενός σταυρού για κάθε ψηφοδέλτιο, χωρίς δέσμευση συσχετισμού Υποψηφίου και Κόμματος.

• Ενιαία εκλογική Περιφέρεια Επικράτειας, για την εκλογή 30 βουλευτών απο λίστες, για την αντιπροσώπευση μικρών κομμάτων, πανελλήνιου ποσοστού πάνω απο 3% , τών οποίων δεν εξελέγη κανένας τοπικός αντιπρόσωπος στην Βουλή, και την πριμοδότηση τού πλειοφηφούντος σε φήφους, ανα την Επικράτεια, κόμματος.
• Μείζονες Εκλογικές Περιφέρειες, στα ίδια όρια με τις Διοικητικές Περιφέρειες, για

α)  Εκλογή 27 βουλευτών κατανεμημένων πληθυσμιακά στις  13 Διοικητικές

Περιφέρειες, βάσει κομματικών καταλόγων( λίστες).

β) Εκλογή 30 γερουσιαστών, απο περιφερειακούς κομματικούς καταλόγους,

συντασσομένων κατόπιν προκριματικών εκλογών.

• Σταθερή Ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, την δεύτερη Κυριακή τού Σεπτεμβρίου, τού ενδιάμεσου των δημοτικών εκλογών έτους.
• Δικαίωμα πρότασης ανεξάρτητης υποψηφιότητας, απο το 3% τού αντίστοιχου εκλογικού σώματος.
• Εκλογή βουλευτών Αποδήμου Ελληνισμού, σε γεωγραφικά διαμερίσματα τού εξωτερικού, όταν συντάσσονται κατάλογοι πλέον τών 60.000 ομογενών εκλογέων.

Οι ομογενείς βουλευτές να έχουν δικαίωμα λόγου και δικαίωμα ψήφου για ορισμένες ψηφοφορίες, όχι όμως για τον σχηματισμό της Κυβέρνησης.

13- Κριτήρια καταλληλότητας υποψηφίων βουλευτών.

( Οπως υπάρχουν υπηρεσιακά κωλύματα, για τούς υποψηφίους, πρέπει να

υπάρξουν και κωλύματα ποιότητος.   Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο ποσοτική,

αλλά και ποιοτική, και τον βαθμό της τον καθορίζει η πολιτική αξία τών

βουλευτών.  Δεν είναι ανεκτό πλέον, Αντιπρόσωποι τού Λαού να γίνονται οι

χειροκροτητές και οι ευνοούμενοι τών αρχηγών.

Ο αντιδημοκρατικός ορισμός τών υποψηφίων απο τούς αρχηγούς τών

κομμάτων, και η καθοριστική προώθησή τους απο τα Μ.Μ.Ε. επιβάλλει την

θεσμοθέτηση ποιοτικών κριτηρίων, που η φύση τους δεν θα ακυρώνει την

ισότητα τής Δημοκρατίας, αλλά αντιθέτως, θα εξασφαλίζει μια ελάχιστη

καταλληλότητα, για τούς αντιπροσώπους τού Λαού, ως λειτουργούς της.)

• Να διατελεί, ή να έχει ήδη διατελέσει, Περιφερειάρχης ή Δήμαρχος, ή αιρετό μέλος περιφερειακού ή δημοτικού συμβουλιου.
• Να διατελεί, ή να έχει ήδη διατελέσει, αιρετό μέλος νόμιμα αναγνωρισμένου συλλογικού φορέα σε επίπεδο Περιφέρειας, ή Πρόεδρος συλλογικού φορέα σε επιπεδο Δήμου και να κατέχει δίπλωμα Ανωτάτης Σχολής, ή να έχει παρακολουθήσει ειδικό εξάμηνο σεμινάριο, έστω δι’αλληλογραφίας, από επιλεγμένες ειδικές πανεπιστημιακές έδρες.
• Να έχει υπηρετήσει στο Στρατό.
• Να έχει συμπληρώσει το 30^ο έτος της ηλικίας του.
• Να έχει υποβάλλει φορολογικές δηλώσεις, επαγγελματικής δραστηριότητας τα τελευταία πέντε χρόνια.
• Αρση τού ασυμβιβάστου βουλευτικής θητείας και επαγγελματικής εργασίας.

Ο υποψήφιος να κάνει δήλωση, επισήμως στην Εφορία, αν θα διακόπτει ουσιαστικά

το επάγγελμά του εκλεγόμενος, οπότε θα μισθοδοτείται, χωρίς να συνταξιοδοτείται,

ή αν θα συνεχίσει να εργάζεται, και θα παραιτείται τής βουλευτικής αποζημίωσης.

14- Περιορισμοί Προνομίων Βουλευτών και Υπουργών :

(Τα δημοσιοποιημένα, τελευταίως, σκάνδαλα απέδειξαν οτι η αποδοχή τής

αδιαφάνειας σαν εργαλείο πολιτικής, και τής παρανομίας ως χώρου πολιτικής

δράσης, απο βουλευτές και υπουργούς, είναι μια απράδεκτη πραγματικότητα

που πρέπει να ανατραπεί άμεσα.

Τα υπάρχοντα προνόμια τών αντιπροσώπων τού Λαού, υποθάλπτουν την

ιδιοτέλειά τους, εις βάρος, τών λαϊκών συμφερόντων και πρέπει να

περιορισθούν για την αυστηρώς πολιτική τους δραστηριότητα.)

• Κατάργηση ασυλίας για μη πολιτικές κατηγορίες.
  • Μέγιστη διάρκεια βουλευτικού αξιώματος τρεις θητείες.
• Απαγόρευση μετακίνησης βουλευτού εν ενεργεία σε άλλο κόμμα.
• Σε περίπτωση διαγραφής του, θα έχει το δικαίωμα να παραμένει ανεξάρτητος.
• Θεσμοθέτηση βασικού κυβερνητικού σχήματος με μονίμους υφυπουργούς.
• Υποχρεωτική προεκλογική γνωστοποίηση τών ονομάτων τών προτεινόμενων βασικών Υπουργών, τών μελλοντικών Κυβερνητικών κομματικών σχημάτων.
• Υποχρεωτική λογοδοσία, ανά έτος, τού Βουλευτή προς το εκλογικό Σώμα, το οποίο τον εξέλεξε.

15- Θεσμοθέτηση Εσωκομματικής Δημοκρατίας.

(Το Σύνταγμα, μέχρι τώρα,  αναθέτει  στο κόμμα που πλειοψηφεί την διακυβέρνηση τής Χώρας, αλλά δεν ορίζει τίποτα ούτε για την νομική μορφή του, ούτε για την δημοκρατική λειτουργία του.  Ετσι, τα κόμματα :

Ιδρύονται και απο ένα μόνο πρόσωπο, χωρίς να καταθέτουν καταστατικό, όταν

και για τον απλούστερο σύλλογο απαιτούνται 20 άτομα και έγκριση τής

δημοκρατικότητας τού καταστατκού του απο το Πρωτοδικείο.

Δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι συμβολαιογαφικά, διότι δεν έχουν νομική

υπόσταση.

Επιτρέπονται καταστατικές επιταγές, οι οποίες υπερβαίνουν τα συνταγματικά

δικαιώματα τών μελών

Οι Πρόεδροί τους δεν δεσμεύονται θεσμικά για την τήρηση τών Καταστατικών

τους.  Λειτουργούν όπως τούς βολεύει και εγκρίνουν, εκ τών υστέρων, τις

μεταβολές σε στημένα Συνέδρια.

Δεν έχουν φορολογικό μητρώο, ούτε βιβλία ευφορίας.

Διαχειρίζονται ιδιωτικές εισφορές και έσοδα απο εράνους, με πλήρη

αδιαφάνεια.)

Η εξασφάλιση τής δημοκρατικής λειτουργίας τών κομμάτων επιβάλλει:

• Νομική υπόσταση του Κόμματος απέναντι στην Δικαιοσύνη.
• Δυνατότητα ίδρυσης κόμματος κατόπιν αίτησης 50.000, τουλάχιστον, πολιτών με συγκεκριμένο καταστατικό, τού οποίου την δημοκρατικότητα θα ελέγχει, προηγουμένως, η Σύγκλητος τής Δημοκρατίας.
• Διαφύλαξη των συνταγματικών δικαιωμάτων του πολίτη-μέλους στην εσωκομματική λειτουργία.
• Αποδοχή τού ελεύθερου διαλόγου και τής σχηματοποίησης κομματικών τάσεων.
• Ετήσια επιχορήγηση  βάσει τού αριθμού τών ψηφοφόρων τής τελευταίας εκλογής.
• Προκριματικές εκλογές, με δικαστικούς αντιπροσώπους, μεταξύ τών εγγεγραμμένων μελών, για τον καθορισμό τών υποψηφίων βουλευτών.

( Ας σκεφθούμε οτι με την σημερινή έλλειψη θεσμών, όλα τα κυβερνητικά στελέχη

μεταφέρουν την ίδια αντιδημοκρατική νοοτροπία στην λειτουργία τής κυβέρνησης, και

διαιωνίζεται η δημοκρατική μας παρακμή…)

16 - Καθιέρωση ουσιαστικής Αυτοδιοικησίας, με επαναφορά τού αληθινού ρόλου

τής Τοπικής Αυτοδοίκησης ως θεσμού προσέγγισης τού πολίτη στην εξουσία

και αυτοδιαχείρισης

( Μετά την ίδρυση τών μεγενθυμένων εθνικών κρατών οι δήμοι και κοινότητες ήταν τα

μικρά σχήματα στα οποία ο πολίτης διατηρούσε άμεση σχέση με την εξουσία.

Το Σύνταγμα γράφει οτι η Πολιτεία ασκεί εποπτεία, χωρίς να εμποδίζει την

πρωτοβουλία και την ελεύθερη δράση τους.

Η  σημερινή διεύρυνση τών ορίων τών Δήμων, χωρίς την σγκατάθεση τών κατοίκων,

ακυρώνει την έννοια τής Τ.Α. και έχει στόχο την υποταγή τών αντιπροσώπων της

στα κόμματα και των δυνατοτήτων της στον σκουριασμένο κρατικό διοικητικό

μηχανισμό, που έχουν στήσει.  Η εποπτεία έγινε υποταγή και η πρωτοβουλία

αναγκαστικές υποχρεώσεις, ως δήθεν αρμοδιότητες.

Καταργείται, ουσιαστικά, η ευελιξία και η δημοκρατικότητα ενός λαϊκού θεσμού και

φτωχαίνει η Δημοκρατία μας

Με τις παρακάτω προτάσεις επιδιώκεται η αναγέννηση τής Αυτοδιοίκησης ως ενός

θεσμού στην εξουσία και στην  υπηρεσία τού πολίτη και οχι τού κράτους. )

• Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι, εκλεγόμενοι απο τούς Δημότες, σε όρια Δήμων καθορισμένων μόνον με τοπικά δημοψηφίσματα.
• Επαρχιακά Συμβούλια, εκλεγόμενα απο τούς Δημοτικούς Συμβούλους, για την νομική, λογιστική, και τεχνική στήριξη των Δήμων και την αντιμετώπιση τών  διαδημοτικών προβλημάτων. Ετήσια εναλλαγή τού Προέδρου τους, απο τα μέλη τού  Συμβουλίου.
• Περιφερειάρχες και Περιφερειακά Συμβούλια, εκλεγόμενα απο τούς ψηφοφόρους τών ορίων τους.
• Καθορισμός αποκλειστικής ευθύνης τής Αυτοδιοίκησης, για όλα τα τοπικά θέματα.
• Νομικός έλεγχος, από ειδικό σώμα δικαστών, περιφερειακά οργανωμένου, και οχι απο διοικητικά στελέχη, και μόνον κατόπιν σχετικής προσφυγής.
• Τακτικός ετήσιος οικονομικός έλεγχος από περιφερειακά παραρτήματα τού ελεγκτικού συνεδρίου,
• Δυνατότητα επιβολής ανταποδοτικής φορολογίας, για κάθε τομέα δράσης.
• Διοικητική αυτοτέλεια, με αποκλειστική ευθύνη συγκρότησης τών δημοτικών οργανογραμμάτων.
• Εκλογές με ενιαίο ψηφοδέλτιο συνδυασμών και σταυροδοσία απο τον Δημότη, χωρίς δέσμευση συνδυασμού και συμβούλου.
• Καθιέρωση εκλογής ανεξαρτήτων δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων.
• Κατάργηση των πειθαρχικών ποινών των εκλεγμένων, απο υπηρεσιακούς παράγοντες.  Αντιμετώπιση τών παράνομων πράξεών τους απο ειδικό Σώμα δικαστών.
• Δικαίωμα Περιφερειαρχών και Δημάρχων άμεσης διαχείρισης τού 0,001 % τού ετήσιου προϋπολογισμού, με εκ τών υστέρων έγκριση τών δαπανών, ή τού εις βάρος τους καταλογισμού, απο τα αρμόδια όργανα.

17 - Θεσμοθέτηση τής Επικουρικότητας ως βασικής Αρχής, για την προσέγγιση

τού πολίτη στην εξουσία σε γεωγραφικό, ιεραρχικό και τομεακό επίπεδο.

(Η αρχή αυτή στηρίζεται στην παραδοχή οτι όσο πιο στενή είναι η σχέση αυτών

που αποφασίζουν με το προς επίλυση πρόβλημα, τόσο πιο ορθή είναι η

απόφαση.  Αλλά και  όσο εγγύτερη είναι η σχέση τού πολίτη με την εξουσία τόσο

βαθύτερη είναι η  Δημοκρατία.  Η αρχή  έχει υιοθετηθεί απο την Ε.Ε ως η

Αρχή τής  Επικουρικότητας.  Η εφαρμογή της οδηγεί στο να λαμβάνονται οι

αποφάσεις στα μικρότερα δυνατόν σχήματα και στα χαμηλότερα επίπεδα, χωρίς

την ανάγκη χρονοβόρων εγκρίσεων απο ανώτερα κλιμάκια.

Είναι ένας δρόμος ουσιαστικής αποκέντρωσης, ο οποίος και ταιριάζει

απολύτως στον εγωκεντρικό χαρακτήρα τών Ελλήνων, και δυσκολεύει την

μεγάλη διαπλοκή, συγκροτώντας πολλαπλά κέντρα αποφάσεων.)

Η πιο πρόσφατη και πιο αποκαλυπτική απόδειξη τής μοναρχικής υφής τού πρωθυπουργοκεντρικού πολιτεύματός μας είναι η όλη διαδικασία ψήφισης τού Νόμου «Καλλικράτης».

Πριν δυό χρόνια, ο νύν Πρωθυπουργός επέλεξε ως Εκπρόσωπο Τύπου τού ΠΑΣΟΚ, σαν να ήταν φέουδό του, έναν από τούς 1000 Δημάρχους τής Χώρας.

Τολμηρή επιλογή , σε μια δύσκολη προεκλογική περίοδο,  επιτυχέστατη*, αν και αυταρχικότατη.   Με το ίδιο δικαίωμα τού Φεουδάρχη, τον έβαλε πρώτο στην λίστα βουλευτών Επικρατείας, στην οποία υπετίθετο οτι θα έμπαιναν προσωπικότητες υψηλού κύρους και οχι, οι ευνοούμενοι τών αρχηγών, όπως έχει καταλήξει προ πολλού ….

Απο εκεί και πέρα, όμως, πως είναι δυνατόν, ένας Υπουργός, που δεν είναι καν εκλεγμένος απο τον Λαό, να εσηγείται και να ψηφίζεται, απο μια προσωρινή πλειοψηφία τής Βουλής, ένας Νόμος που επιχειρώντας μια βαθειά διοικητική αποκέντρωση,  καταργεί,  ουσιαστικά, τον προαιώνιο ελληνικό, αλλά και παγκόσμιο, θεσμό τής Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ακόμη και αυτό το αναχρονιστικό Σύνταγμα που έχουμε, επιτάσσει την μη παρεμπόδιση τών πρωτοβουλιών τών τοπικών αρχών, από τις Κυβερνήσεις..

Τώρα, με τον Καλλικράτη, όχι μόνο παρεμποδίζεται, αλλά και αίρεται η δυνατότητα κάθε τοπικής πρωτοβουλίας και «φορτώνεται» η Τ.Α, και μάλιστα χωρίς ανάλογους πόρους, όλο το βάρος τών περιφερειακών υποχρεώσεων τής Κυβέρνησης, οι οποίες και παρουσιάστηκαν  ως «προσφερόμενες» αρμοδιότητες.

Η συγκέντρωση δύναμης, που επιτρέπει το Σύνταγμα στα χέρια τού Πρωθυπουργού και η από αυτήν αίσθηση αλαζονικής υπεροχής τών κεντρικών αρχών, έναντι τών τοπικών, αναδεικνύεται από την εξης παράδοξο νομική πραγματικότητα.

Ενας βουλευτής που εκλέγεται από 40.000 ψηφοφόρους χαίρει πλήρους ασυλίας.

Ενας Δήμαρχος που εκλέγεται π.χ. απο 800.000 ψηφοφόρους, και έχει πολλαπλάσια δημοκρατική νομιμοποίηση, ελέγχεται νομικά, και για την πιο αμελητέα απόφασή του και τίθεται σε αργία και παύεται, απο μια διορισμένη Επιτροπή τού Κ.Δ.Κ., όπως προβλέπει  και το εξ ίσου δεσποτικό άρθρο 237 τού Καλλικράτη,

Αυτό από μόνο του, είναι σαφής απόδειξη πλήρους περιφρόνησης τής Λαϊκής Κυριαρχίας, και κατάργησης τής Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αφού ουσιαστικά ακυρώνεται, από διορισμένα άτομα, η ψήφος τών δημοτών.

Ας ληφθεί υπ όψιν οτι μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά. Στην γειτονική μας Ιταλία, π.χ., η άρση αιρετού αξιώματος γίνεται με αίτημα τών ψηφοφόρων, στο Συνταγματικό Δικαστήριο, και οχι από κάποιους διορισμένες Επιτροπές…

Η αλλαγή τών ορίων ενός Δήμου γίνεται με συναπόφαση τών κατοίκων και όχι απο τον Υπουργό τής όποιας Κυβέρνησης.

* Το κείμενο έχει σχέση με το πολιτευματικό σύστημα, που αναδεικνύει τούς Υπουργούς στη Χώρα μας, και οχι με τον συγκεκριμένο Υπουργό, που διακρίνεται για την εργατικότητα, τις ικανότητες και την σεμνότητά του,   και δημοσιεύεται με αφορμή  την έξής είδηση :

«Με απόφαση τού Υφυπουργού Εσωτερικών συγκροτήθηκε το Πειθαρχικό Συμβούλιο τού άρθρου 147 τού Κ.Δ.Κ. προκειμένου να αποφασίσει την παύση, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, τών Προέδρων τής Κοινότητας Καφηρέως και Αντιπάρου.»

(Σε καμμιά Δημοκρατία στον κόσμο δεν δίνεται η δυνατότητα σε ένα κόμμα και να γίνεται Κυβέρνηση με την πλειοψηφία στη Βουλή, και να αλλάζει τούς Νόμους, όπως το βολεύει.  Εμποδίζουν την κυβερνητική αυθαιρεσία με το να έχουν και Γερουσία, που η πλειοψηφία της μπορεί να είναι άλλου κόμματος, η οποία εγκρίνει τούς Νόμους, και Πρόεδρο Δημοκρατίας με δικαίωμα να υπογράφει ή όχι, εκτιμώντας την λαϊκή βούληση, ώστε να μην κάνει ο,τι θέλει η κάθε Κυβέρνηση.

Η μοναδική χώρα,  που έχει  μόνο Βουλή, που νομοθετεί και κυβερνά,, είναι η Ελλάδα.  Γι αυτό ο κάθε Πρωθυπουργός μας έχει όσα δικαιώματα έχει και ένας δικτάτορας, επι 4 χρόνια.   Με τις εκλογές, το μόνο που  κάνουμε είναι να αλλάζουμε τον δικτάτορα.)

2 – Εκλογή τού Προέδρου τής Δημοκρατίας από τον Λαό, με αρμοδιότητες που θα τού επιτρέπουν να είναι πραγματικός ρυθμιστής τού Πολιτεύματος, ως ανώτατος άρχων της Χώρας.

(Σήμερα, απλώς παρίσταται σε τελετές, ως ανώτατος εκπρόσωπος τού κράτους, και πολλές φορές μόνο αν τού το επιτρέψει η Κυβέρηση.  Κατά τα άλλα είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τυπικές εγκριτικές  διαδικασίες, στις οποίες δεν έχει κανένα δικαίωμα να μην συμφωνεί.  Ούτε καν το δικαίωμα να ρωτήσει τον Λαό με δημοψήφισμα, δεν έχει.  Ούτε, πολύ περισσότερο, να παρέμβει, όταν η Κυβέρηση ζημιώνει το συμφέρον τού Λαού, υποστηρίζοντας  το κομματικό της.)

3 – Ανεξαρτοποίηση τής Δικαστικής λειτουργίας, από τη Κυβέρνηση.

(Η Δικαιοσύνη δεν ασκεί Εξουσία, αλλά ελέγχει την διαχείρισή της,

προστατεύοντας τον Λαό απο την αυθαιρεσία τών κυβερνώντων.

Οσο περισσότερο, η δικαιοσύνη είναι υποταγμένη στην κυβέρνηση,

άλλο τόσο ο πολίτης παραμένει απροστάτευτος

Το Σύνταγμά μας, γράφει οτι οτι οι Νόμοι και η Κυβέρνηση ορίζονται απο

τούς  Αντιπροσώπους τού Λαού στη Βουλή, αλλά οι αποφάσεις τής

Δικαιοσύνης εκτελούνται απ ευθείας στο όνομα τού Λαού.

Σε επόμενα άρθρα, όμως, γράφει οτι οι Πρόεδροι τών Ανωτάτων

Δικαστηρίων εκλέγονται απο την Βουλή, στην οποία πλειοψηφεί

η Κυβέρνηση, και οι πειθαρχικές ποινές τών δικαστών εγείρει ο Υπουργός

Δικαιοσύνης.  Πρακτικά, δηλαδή, αναιρεί την ανεξαρτησία της,

ακυρώνοντας, έτσι τον πολύτιμο ρόλο της στην προστασία τών πολιτών.

Είναι άμεση ανάγκη η αποδέσμευση τής Δικαιοσύνης απο την Κυβέρνηση. )

• Εκλογή των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων από τις ολομέλειές τους.
• Οικονομική αυτοδυναμία και διοικητική αυτοτέλεια των Δικαστηρίων.
• Υπηρεσιακές μεταβολές των λειτουργιών της χωρίς μεσολάβηση του Υπουργού Διακαιοσύνης.
• Τοποθέτηση δικαστών σε διοικητικές θέσεις με προτάσεις του κλάδου τους.
• Είσοδος δικαστικών λειτουργών σε ανώτερα δικαστήρια με εσωτερικές εξετάσεις.
• Αποποινικοποίηση των διοικητικών παραβάσεων.
• Ανακεφαλαιωτική ψήφιση των Νόμων με συμπερίληψη όλων των καταργουμένων διατάξεων.

4 -     Ιδρυση Συγκλήτου τής Δημοκρατίας. συνεχούς λειτουργίας, (αντι τού εκτάκτως συνεδριάζοντος Ειδικού Ανωτάτου Δικαστηρίου), ως παραφυλακή τής τήρησης τών συνταγματικών θεσμών απο τα κόμματα, και για την επίλυση θεμάτων λειτουργίας τής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα τής συμμετοχής τών πολιτών.                (Χωρίς ένα ανεξάρτητο Σώμα, που θα λειτουγεί ως Συνταγματικό Δικαστήριο,οι Ελληνες είναι δέσμιοι  τών  κομμάτων.  Κάνουν ο,τι θέλουν, ενώ είναι αδύνατον οι πολίτες να δραστηριοποιηθούν, ως θεσμοθετημένοι συλλογικοί φορείς, έξω απο αυτά.)

5 - Πανελλήνια Δημοψηφίσματα, με πρόταση τού ενός τρίτου τών εκλεγμένων βουλευτών, ή Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 200.000 πολιτών.

(Σήμερα μόνο ο Πρωθυπουργός έχει, ουσιαστικά, το δικαίωμα διεξαγωγής δημοψηφίσματος, που είναι ο μόνος τρόπος να εκφρασθεί γνήσια ο Λαός.                    Σε όλες τις άλλες δημοκρατίες, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουνοι ίδιοι, και κατά  τοπους  και στην Επικράτεια, για σημαντικά θέματα, ώστε να μην κάνουν οι Κυβερνήσεις οτι θέλουν.)

6 - Τοπικά Δημοψηφίσματα, με πρόταση τού 20% τού αντιστοιχούντος εκλογικού σώματος.

(Στις τοπικές κοινωνίες, η άμεση συμμετοχή τού πολίτη στις αποφάσεις είναι και δημοκατικά αναγκαία, και ιδιαίτερα παιδαγωγική για τούς Ελληνες, στο να συνειδητοποιήσουν την αξία τής ψήφου τους, αφού το αποτέλεσμα θα βαρύνει, ή ελαφρύνει, την καθημερινή ζωή τους, και θα είναι άμεσα αισθητό απο τούς ίδιους.

Θα νοιώσουν την δική τους άμεση ευθύνη, αντι να επαναπαύονται στο να κατηγορούν τούς τοπικούς αντιπροσώπους τους- δημοτικούς συμβούλους, για τα κακώς κείμενα.)

7- Κατάθεση Νομοσχεδίου, με πρόταση τού ενος πέμπτου των εκλεγμένων  Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων,  ή 100.000 πολιτών.

(Σήμερα αν κάποιοι πολίτες θεωρούν οτι πρέπει να γίνει ένας καινούργιος Νόμος, δεν έχουν το δικαίωμα να τον προτείνουν στην Βουλή.   Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να παρακαλούν τα κόμματα να τον εισηγηθούν.

Ετσι ,όμως, δεν υπάρχει κοινωνία πολιτών, αλλά υπηκόων.  Το πολιτικό αυτό δικαίωμα δίνει στούς πολίτες την δυνατότητα νομοθετικών πρωτοβουλιών έξω απο τα κόμματα.)

8 - Πρόταση άρσης ισχύος Νόμου, μη έχοντος σχέση με την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και την εθνική ασφάλεια, απο το ένα τρίτο τών εκλεγμένων Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 150.000 Πολιτών

(Αν υπάρχει ένας Νόμος που δεν υποστηρίζει, πλέον, το δίκαιο και τα λαϊκά συμφέροντα, μόνο τα κόμματα μπορούν να εισηγηθούν την κατάργησή του. Αν όμως δεν συμφέρει τα ίδια δεν το κάνουν.   Πρέπει να έχουμε το δικαίωμα ως πολίτες, έξω απο τα κόμματα, να μπορούμε να το προτείνουμε.)

9 - Κατάργηση ισχύος Νόμου, (που να μην αφορά την οικονομία, την εξωτερική πολιτική ή την εθνική ασφάλεια), με πρόταση τών δύο τρίτων τών εκλεγμένων Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 500.000 Πολιτών.

(Αν ένας Νόμος αποδειχθεί οτι λειτουργεί ενάντια στο λαϊκό συμφέρον, αλλά βολεύει τα κόμματα, θα είναι δυνατή η κατάργησή του, απ ευθείας απο τούς πολίτες, μέσω τής Συγκλήτου τής Δημοκρατίας, στην οποία θα κατατίθενται οι απαιτούμενες υπογραφές.)

10 - Ανάκληση αιρετού αξιώματος, απο το ένα τρίτο τών ψηφοφόρων τού αντίστοιχου εκλογικού σώματος.

(Σήμερα ο Βουλευτής, ή ο Περιφερειάρχης, ή ο Δήμαρχος, δεν χάνει το αξίωμά του ο,τι στραβό, κι αν κάνει.  Με το θεσμό αυτό, αν αποδειχθεί ακατάλληλος για το αξίωμα στο οποίο τον εξέλεξαν οι πολίτες, θα έχουν το δικαίωμα να μαζέψουν υπογραφές για να τού αφαιρεθεί, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας, και να ξαναγίνονται εκλογές για την αντικατάστασή του.)

11- Αναγνώριση, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας, ενώσεων πολιτών ειδικών ενδιαφερόντων, ως θεσμοθετημένων ενδιάμεσων σωμάτων άμεσης επικοινωνίας μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης, για την ανάπτυξη νομοθετικών πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων, εκτός τών κομμάτων.

(Σήμερα, θεσμικό δικαίωμα επικοινωνίας, με την Βουλή, δεν έχουν ούτε οι πολίτες, ουτε οι συλλογικοί φορείς τους, παρά μόνο τα κόμματα και οι βουλευτές. Οι υπουργοί αποφασίζουν χωρίς να είναι  υποχρεωμένοι να ρωτούν όποιονδήποτε.  Ο υπουργός Εργασίας, π.χ., μιλάει με την ΓΣΕΕ, λόγω πολιτικού κόστους και όχι διότι το επιβάλει ο Νόμος.  Για να υπάρξει, όμως,  κοινωνία πολιτών, την οποία όλοι απαιτούν, θα πρέπει να είναι επιβεβλημένος ο  διάλογος θεσμικά, πριν την όποια κυβερνητική απόφαση, αν υπάρχουν σχετικοί συλλογικοί φορείς πολιτών. αναγνωρισμένοι, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας.)

12-   Εκλογικό Σύστημα, διαχρονικά σταθερό, μεταβαλλόμενο μόνο απο  πλειοψηφία τών τεσσάρων πέμπτων τής Βουλής.

(Η διαδικασία τής ψηφοφορίας είναι πρωταρχικής σημασίας, διότι μεταβιβάζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα τών πολιτών στούς αντιπροσώπους τους.  Οι συνεχείς αλλαγές τού εκλογικού Νόμου, απο τις κυβερνήσεις, γίνονται για να εξυπηρετίσουν τα κομματικά τους συμφέροντα, παραχαράσσοντας, έτσι, τη λαϊκή βούληση και νοθεύοντας το ίδιο το Πολίτευμά μας.

Το εκλογικό σύστημα πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικά, ώστε να μην δίνει πλασματικές πλειοψηφίες τής Βουλής, αλλά να καταγράφει γνήσια την λαϊκή θέληση, μέσα σε σταθερά πλαίσια ασφαλούς διακυβέρνησής μας.)

• Διαίρεση της Επικράτειας στις 143 ιστορικές Επαρχίες, ως ελλάσσονες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες,

Πλειοψηφικό σύστημα, με ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο για τα κόμματα και ένα για τούς     Υποψηφίους τών κομμάτων, που θα επιλέγονται με επίσημες τοπικές προκριματικές εκλογές.

Δικαίωμα  ενός σταυρού για κάθε ψηφοδέλτιο, χωρίς δέσμευση συσχετισμού Υποψηφίου και Κόμματος.

• Ενιαία εκλογική Περιφέρεια Επικράτειας, για την εκλογή 30 βουλευτών απο λίστες, για την αντιπροσώπευση μικρών κομμάτων, πανελλήνιου ποσοστού πάνω απο 3% , τών οποίων δεν εξελέγη κανένας τοπικός αντιπρόσωπος στην Βουλή, και την πριμοδότηση τού πλειοφηφούντος σε φήφους, ανα την Επικράτεια, κόμματος.
• Μείζονες Εκλογικές Περιφέρειες, στα ίδια όρια με τις Διοικητικές Περιφέρειες, για

α)  Εκλογή 27 βουλευτών κατανεμημένων πληθυσμιακά στις  13 Διοικητικές

Περιφέρειες, βάσει κομματικών καταλόγων( λίστες).

β) Εκλογή 30 γερουσιαστών, απο περιφερειακούς κομματικούς καταλόγους,

συντασσομένων κατόπιν προκριματικών εκλογών.

• Σταθερή Ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, την δεύτερη Κυριακή τού Σεπτεμβρίου, τού ενδιάμεσου των δημοτικών εκλογών έτους.
• Δικαίωμα πρότασης ανεξάρτητης υποψηφιότητας, απο το 3% τού αντίστοιχου εκλογικού σώματος.
• Εκλογή βουλευτών Αποδήμου Ελληνισμού, σε γεωγραφικά διαμερίσματα τού εξωτερικού, όταν συντάσσονται κατάλογοι πλέον τών 60.000 ομογενών εκλογέων.

Οι ομογενείς βουλευτές να έχουν δικαίωμα λόγου και δικαίωμα ψήφου για ορισμένες ψηφοφορίες, όχι όμως για τον σχηματισμό της Κυβέρνησης.

13- Κριτήρια καταλληλότητας υποψηφίων βουλευτών.

( Οπως υπάρχουν υπηρεσιακά κωλύματα, για τούς υποψηφίους, πρέπει να

υπάρξουν και κωλύματα ποιότητος.   Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο ποσοτική,

αλλά και ποιοτική, και τον βαθμό της τον καθορίζει η πολιτική αξία τών

βουλευτών.  Δεν είναι ανεκτό πλέον, Αντιπρόσωποι τού Λαού να γίνονται οι

χειροκροτητές και οι ευνοούμενοι τών αρχηγών.

Ο αντιδημοκρατικός ορισμός τών υποψηφίων απο τούς αρχηγούς τών

κομμάτων, και η καθοριστική προώθησή τους απο τα Μ.Μ.Ε. επιβάλλει την

θεσμοθέτηση ποιοτικών κριτηρίων, που η φύση τους δεν θα ακυρώνει την

ισότητα τής Δημοκρατίας, αλλά αντιθέτως, θα εξασφαλίζει μια ελάχιστη

καταλληλότητα, για τούς αντιπροσώπους τού Λαού, ως λειτουργούς της.)

• Να διατελεί, ή να έχει ήδη διατελέσει, Περιφερειάρχης ή Δήμαρχος, ή αιρετό μέλος περιφερειακού ή δημοτικού συμβουλιου.
• Να διατελεί, ή να έχει ήδη διατελέσει, αιρετό μέλος νόμιμα αναγνωρισμένου συλλογικού φορέα σε επίπεδο Περιφέρειας, ή Πρόεδρος συλλογικού φορέα σε επιπεδο Δήμου και να κατέχει δίπλωμα Ανωτάτης Σχολής, ή να έχει παρακολουθήσει ειδικό εξάμηνο σεμινάριο, έστω δι’αλληλογραφίας, από επιλεγμένες ειδικές πανεπιστημιακές έδρες.
• Να έχει υπηρετήσει στο Στρατό.
• Να έχει συμπληρώσει το 30^ο έτος της ηλικίας του.
• Να έχει υποβάλλει φορολογικές δηλώσεις, επαγγελματικής δραστηριότητας τα τελευταία πέντε χρόνια.
• Αρση τού ασυμβιβάστου βουλευτικής θητείας και επαγγελματικής εργασίας.

Ο υποψήφιος να κάνει δήλωση, επισήμως στην Εφορία, αν θα διακόπτει ουσιαστικά

το επάγγελμά του εκλεγόμενος, οπότε θα μισθοδοτείται, χωρίς να συνταξιοδοτείται,

ή αν θα συνεχίσει να εργάζεται, και θα παραιτείται τής βουλευτικής αποζημίωσης.

14- Περιορισμοί Προνομίων Βουλευτών και Υπουργών :

(Τα δημοσιοποιημένα, τελευταίως, σκάνδαλα απέδειξαν οτι η αποδοχή τής

αδιαφάνειας σαν εργαλείο πολιτικής, και τής παρανομίας ως χώρου πολιτικής

δράσης, απο βουλευτές και υπουργούς, είναι μια απράδεκτη πραγματικότητα

που πρέπει να ανατραπεί άμεσα.

Τα υπάρχοντα προνόμια τών αντιπροσώπων τού Λαού, υποθάλπτουν την

ιδιοτέλειά τους, εις βάρος, τών λαϊκών συμφερόντων και πρέπει να

περιορισθούν για την αυστηρώς πολιτική τους δραστηριότητα.)

• Κατάργηση ασυλίας για μη πολιτικές κατηγορίες.
  • Μέγιστη διάρκεια βουλευτικού αξιώματος τρεις θητείες.
• Απαγόρευση μετακίνησης βουλευτού εν ενεργεία σε άλλο κόμμα.
• Σε περίπτωση διαγραφής του, θα έχει το δικαίωμα να παραμένει ανεξάρτητος.
• Θεσμοθέτηση βασικού κυβερνητικού σχήματος με μονίμους υφυπουργούς.
• Υποχρεωτική προεκλογική γνωστοποίηση τών ονομάτων τών προτεινόμενων βασικών Υπουργών, τών μελλοντικών Κυβερνητικών κομματικών σχημάτων.
• Υποχρεωτική λογοδοσία, ανά έτος, τού Βουλευτή προς το εκλογικό Σώμα, το οποίο τον εξέλεξε.

15- Θεσμοθέτηση Εσωκομματικής Δημοκρατίας.

(Το Σύνταγμα, μέχρι τώρα,  αναθέτει  στο κόμμα που πλειοψηφεί την διακυβέρνηση τής Χώρας, αλλά δεν ορίζει τίποτα ούτε για την νομική μορφή του, ούτε για την δημοκρατική λειτουργία του.  Ετσι, τα κόμματα :

Ιδρύονται και απο ένα μόνο πρόσωπο, χωρίς να καταθέτουν καταστατικό, όταν

και για τον απλούστερο σύλλογο απαιτούνται 20 άτομα και έγκριση τής

δημοκρατικότητας τού καταστατκού του απο το Πρωτοδικείο.

Δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι συμβολαιογαφικά, διότι δεν έχουν νομική

υπόσταση.

Επιτρέπονται καταστατικές επιταγές, οι οποίες υπερβαίνουν τα συνταγματικά

δικαιώματα τών μελών

Οι Πρόεδροί τους δεν δεσμεύονται θεσμικά για την τήρηση τών Καταστατικών

τους.  Λειτουργούν όπως τούς βολεύει και εγκρίνουν, εκ τών υστέρων, τις

μεταβολές σε στημένα Συνέδρια.

Δεν έχουν φορολογικό μητρώο, ούτε βιβλία ευφορίας.

Διαχειρίζονται ιδιωτικές εισφορές και έσοδα απο εράνους, με πλήρη

αδιαφάνεια.)

Η εξασφάλιση τής δημοκρατικής λειτουργίας τών κομμάτων επιβάλλει:

• Νομική υπόσταση του Κόμματος απέναντι στην Δικαιοσύνη.
• Δυνατότητα ίδρυσης κόμματος κατόπιν αίτησης 50.000, τουλάχιστον, πολιτών με συγκεκριμένο καταστατικό, τού οποίου την δημοκρατικότητα θα ελέγχει, προηγουμένως, η Σύγκλητος τής Δημοκρατίας.
• Διαφύλαξη των συνταγματικών δικαιωμάτων του πολίτη-μέλους στην εσωκομματική λειτουργία.
• Αποδοχή τού ελεύθερου διαλόγου και τής σχηματοποίησης κομματικών τάσεων.
• Ετήσια επιχορήγηση  βάσει τού αριθμού τών ψηφοφόρων τής τελευταίας εκλογής.
• Προκριματικές εκλογές, με δικαστικούς αντιπροσώπους, μεταξύ τών εγγεγραμμένων μελών, για τον καθορισμό τών υποψηφίων βουλευτών.

( Ας σκεφθούμε οτι με την σημερινή έλλειψη θεσμών, όλα τα κυβερνητικά στελέχη

μεταφέρουν την ίδια αντιδημοκρατική νοοτροπία στην λειτουργία τής κυβέρνησης, και

διαιωνίζεται η δημοκρατική μας παρακμή…)

16 - Καθιέρωση ουσιαστικής Αυτοδιοικησίας, με επαναφορά τού αληθινού ρόλου

τής Τοπικής Αυτοδοίκησης ως θεσμού προσέγγισης τού πολίτη στην εξουσία

και αυτοδιαχείρισης

( Μετά την ίδρυση τών μεγενθυμένων εθνικών κρατών οι δήμοι και κοινότητες ήταν τα

μικρά σχήματα στα οποία ο πολίτης διατηρούσε άμεση σχέση με την εξουσία.

Το Σύνταγμα γράφει οτι η Πολιτεία ασκεί εποπτεία, χωρίς να εμποδίζει την

πρωτοβουλία και την ελεύθερη δράση τους.

Η  σημερινή διεύρυνση τών ορίων τών Δήμων, χωρίς την σγκατάθεση τών κατοίκων,

ακυρώνει την έννοια τής Τ.Α. και έχει στόχο την υποταγή τών αντιπροσώπων της

στα κόμματα και των δυνατοτήτων της στον σκουριασμένο κρατικό διοικητικό

μηχανισμό, που έχουν στήσει.  Η εποπτεία έγινε υποταγή και η πρωτοβουλία

αναγκαστικές υποχρεώσεις, ως δήθεν αρμοδιότητες.

Καταργείται, ουσιαστικά, η ευελιξία και η δημοκρατικότητα ενός λαϊκού θεσμού και

φτωχαίνει η Δημοκρατία μας

Με τις παρακάτω προτάσεις επιδιώκεται η αναγέννηση τής Αυτοδιοίκησης ως ενός

θεσμού στην εξουσία και στην  υπηρεσία τού πολίτη και οχι τού κράτους. )

• Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι, εκλεγόμενοι απο τούς Δημότες, σε όρια Δήμων καθορισμένων μόνον με τοπικά δημοψηφίσματα.
• Επαρχιακά Συμβούλια, εκλεγόμενα απο τούς Δημοτικούς Συμβούλους, για την νομική, λογιστική, και τεχνική στήριξη των Δήμων και την αντιμετώπιση τών  διαδημοτικών προβλημάτων. Ετήσια εναλλαγή τού Προέδρου τους, απο τα μέλη τού  Συμβουλίου.
• Περιφερειάρχες και Περιφερειακά Συμβούλια, εκλεγόμενα απο τούς ψηφοφόρους τών ορίων τους.
• Καθορισμός αποκλειστικής ευθύνης τής Αυτοδιοίκησης, για όλα τα τοπικά θέματα.
• Νομικός έλεγχος, από ειδικό σώμα δικαστών, περιφερειακά οργανωμένου, και οχι απο διοικητικά στελέχη, και μόνον κατόπιν σχετικής προσφυγής.
• Τακτικός ετήσιος οικονομικός έλεγχος από περιφερειακά παραρτήματα τού ελεγκτικού συνεδρίου,
• Δυνατότητα επιβολής ανταποδοτικής φορολογίας, για κάθε τομέα δράσης.
• Διοικητική αυτοτέλεια, με αποκλειστική ευθύνη συγκρότησης τών δημοτικών οργανογραμμάτων.
• Εκλογές με ενιαίο ψηφοδέλτιο συνδυασμών και σταυροδοσία απο τον Δημότη, χωρίς δέσμευση συνδυασμού και συμβούλου.
• Καθιέρωση εκλογής ανεξαρτήτων δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων.
• Κατάργηση των πειθαρχικών ποινών των εκλεγμένων, απο υπηρεσιακούς παράγοντες.  Αντιμετώπιση τών παράνομων πράξεών τους απο ειδικό Σώμα δικαστών.
• Δικαίωμα Περιφερειαρχών και Δημάρχων άμεσης διαχείρισης τού 0,001 % τού ετήσιου προϋπολογισμού, με εκ τών υστέρων έγκριση τών δαπανών, ή τού εις βάρος τους καταλογισμού, απο τα αρμόδια όργανα.

17 - Θεσμοθέτηση τής Επικουρικότητας ως βασικής Αρχής, για την προσέγγιση

τού πολίτη στην εξουσία σε γεωγραφικό, ιεραρχικό και τομεακό επίπεδο.

(Η αρχή αυτή στηρίζεται στην παραδοχή οτι όσο πιο στενή είναι η σχέση αυτών

που αποφασίζουν με το προς επίλυση πρόβλημα, τόσο πιο ορθή είναι η

απόφαση.  Αλλά και  όσο εγγύτερη είναι η σχέση τού πολίτη με την εξουσία τόσο

βαθύτερη είναι η  Δημοκρατία.  Η αρχή  έχει υιοθετηθεί απο την Ε.Ε ως η

Αρχή τής  Επικουρικότητας.  Η εφαρμογή της οδηγεί στο να λαμβάνονται οι

αποφάσεις στα μικρότερα δυνατόν σχήματα και στα χαμηλότερα επίπεδα, χωρίς

την ανάγκη χρονοβόρων εγκρίσεων απο ανώτερα κλιμάκια.

Είναι ένας δρόμος ουσιαστικής αποκέντρωσης, ο οποίος και ταιριάζει

απολύτως στον εγωκεντρικό χαρακτήρα τών Ελλήνων, και δυσκολεύει την

μεγάλη διαπλοκή, συγκροτώντας πολλαπλά κέντρα αποφάσεων.)

οι πολιτικές εξελίξεις πραγματοποιούνται κάτω απο την βαρειά σκιά τής διεθνούς υποτίμησης τού κύρους τής Ελληνικής Πολιτείας, λόγω τών οικονομικών ελλειμμάτων και τής αναξιοπιστίας της. Ελλείμματα που δεν προκλήθηκαν απο αναπόδραστες ανάγκες τού Ελληνικού Λαού, αλλά απο την έλλειψη στρατηγικών στοχεύσεων  τών  μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.

Ο βασικός στόχος τους, ήταν η παραμονή τους στην εξουσία, μέσω παροχών, και οχι η αναζήτηση, όπως ώφειλαν, ενός συγκεκριμένου οικονομικού ρόλου τής Ελλάδας, στην παγκοσμιοποιημένη διεθνή αγορά, ώστε να εξασφλισθεί η ανταγωνιστικότητα τής εθνικής παραγωγής και οικονομίας.

Η κατασπατάληση εθνικών πόρων και δανεικών χρημάτων, σε χαμηλής παραγωγικότητας δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις,  το αδικαιολόγητα μεγάλο κόστος ασυντόνιστων με την παραγωγική διαδικασία έργων, οι  χαριστικές παροχές σε υπηρεσίες ήσσονος παραγωγικής αξίας, η μη ορθολογική αξιοποίηση τού ανθρώπινου δυναμικού και ιδιαίτερα η αδιαφορία γιά την ανταγωνιστική εκμετάλλευση τών πλουτοπαραγωγικών μας πηγών, είχαν ως αποτέλεσμα, το δυσβάστακτο εθνικό χρέος, που σε λίγο θα υπερβαίνει το 150% τού ετήσιου ακαθάριστου εθνικού μας προϊόντος,

Παρά τα καταστρεπτικά αποτελέσματα, οι πραγματικές αιτίες αυτής τής πτωτικής πορείας δεν έχουν αναζητηθεί ακόμη.  Τώρα όμως, η οδυνηρή κρίση μάς υποχρεώνει να τίς διερευνήσουμε σε βάθος.  Εμείς πιστεύουμε, ότι το πραγματικό  πρόβλημα τής Ελλάδας δεν είναι οι αριθμοί των ελλειμάτων, αλλά το αποτέλεσμα τής λανθασμένης στόχευσης-αντίληψης στα ερωτήματα  ποιά είναι η χώρα μας,  ποιοί θέλουμε να είμαστε,  ποιοί μπορούμε να είμαστε, μέσα στο παγκόσμιο σήμερα.

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι επαρκές να απαντηθούν με αριθμητικούς συλλογισμούς.  Οι απαντήσεις πρέπει να είναι  ιδεολογικού χαρακτήρα και να προσδιορίζουν τον επιδιωκόμενο διεθνή ρόλο μας, το διεθνές πρόσωπό μας.

Η παγκόσμια  αναγνώριση τής Ελλάδας, ως λίκνον τής Δημοκρατίας, μάς επιβάλλει αυτήν την τόσο επίμαχη περίοδο, οι στόχοι τών κομμάτων να μην εξαντλούνται σε εσωκομματικές διαδικασίες και στην επιδίωξη πολιτικών πλεονεκτημάτων με την κατάθεση  επι μέρους οικονομικών  προτάσεων.

Τα ελάχιστα καθορίζουν τα μέγιστα και ο δρόμος προς τα έξω, περνά πάντα απο μέσα. Οσο πρόχειρα και περιορισμένα αντιμετωπίζονται  τα πράγματα μέσα σε ένα κόμμα, έτσι κοντόφθαλμα θα τα δεί και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση..

Αν επαναπαυθούμε στην λογική, αλλά ανεπαρκή, αιτιολογική προσέγγιση τής κρίσης, αποδίδοντάς την, απλώς, στην κακή διαχείριση τών κατά καιρούς αντιπάλων μας, ή στην έλλειψη κατάλληλου πολιτικού δυναμικού, όχι μόνο δεν θα απαλλαγούμε απο αυτήν, αλλά πιθανότατα θα καταλήξουμε σε περισσότερο ζημιογόνα λάθη.

Η ελπίδα βελτίωσης απο τις σημερινές υποσχέσεις και τα διάφορα εξωτερικά σχέδια «σωτηρίας», είναι μάταιη.  Το μόνο που επιδιώκεται είναι η εξασφάλιση τής προσωρινής πληρωμής τών τόκων στούς δανειστές μας. Τα όποια προσφερόμενα δάνεια δεν  μπορούν, και  δεν έχουν στόχο, να εξυγιάνουν την οικονομία μας.

Είναι εθνική επιταγή η σύνταξη ενός ρηξικέλευθρου προγράμματος ανάπτυξης, με ένα βαθειά μελετημένο πλαίσιο οικονομικών δράσεων, σε τομείς παραγωγής, στούς οποίους να μπορούμε να εξειδικευθούμε, ανταγωνιστικά, μέσα στην  διεθνή αγορά.

Για να επιτευχθούν αυτά απαιτείται  ένα εκ βάθρων διαφορετικό πρότυπο διακυβέρνησης τής Ελλάδας, με το οποίο θα ανατραπούν οι αναποτελεσματικές πολιτικές επιλογές, και θα εξασφαλισθεί η άρση τών αιτίων τής κρατικής δυσλειτουργίας.

Οφείλουμε να δούμε την πολιτευματική μας κατάσταση όπως είναι, και οχι όπως λέμε οτι είναι. Η Δημοκρατία δεν είναι λόγια, είναι βιούμενη συνειδητά κατάσταση.

Οσο κι αν είναι δυσσάρεστο, ο τρόπος άσκησης τής κρατικής εξουσίας μάς οδηγεί στο να αποδεχθούμε  οτι οι αιτίες, για την ελλειμματική κοινοβουλευτική μας δημοκρατία και την υποβάθμισή της σε πρωθυπουργική μοναρχία, χειραγωγούμενη απο εξωθεσμικά κέντρα., ενυπάρχουν  στο Σύνταγμά μας

Ο Ελληνας πολίτης, αποκλεισμένος απο τις διαδικασίες διαχείρισης τής εξουσίας, δεν αισθάνεται πολίτης, με δικαιώματα και ευθύνες,  αλλά υπήκοος, που απαιτεί την λύση όλων τών προβλημάτων του από την Πολιτεία. και “εκτονώνεται” με πορείες, διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, απεργίες, όμως, οπως είναι γνωστό, ουδείς ισχυρότερος τού πλαισίου του.

Η Λαϊκή Κυριαρχία ασκείται, μεν, εν ονόματι τού Ελληνικού Λαού, αλλά ο πολίτης δεν έχει την δυνατότητα οποιασδήποτε θεσμικής παρέμβασης, πλην τής ανα τετραετία ψήφου του. Βιώνει έναν πολιτικό εξοβελισμό, συνταγματικά επιβεβλημένο.

Οι διεκδικήσεις, λογικές ή παράλογες,  είναι συντεχνιακές και το όποιο ώφελος,  κατάκτηση  έντονης εξωθεσμικής αντίδρασης  απαιτούντων,  και όχι εθνικό, απο προσπάθειες ψύχραιμων και θεσμικώς παρεμβαινόντων πολιτών.

Ετσι, βρίσκόμαστε σε μια συνεχή αντιπαράθεση με την ίδια μας την Πολιτεία, που μάς αποξενώνει πολιτικά και μάς αποδυναμώνει ως παραγωγικές μονάδες.

Κανένα ιδεολογικό ή οικονομικό σύστημα, όμως, δεν μπορεί να εφαρμοστεί επιτυχώς, εαν οι πολίτες δεν εγκολπωθούν τούς κοινούς στόχους και δεν θεωρήσουν οτι οι προσπάθειες τής Πολιτείας, αποσκοπούν στην δική τους ωφέλεια.  Εαν δεν ταυτίσουν συνειδητά την ατομική με την συλλογική προσπάθεια.  Η εμμονή τού πολίτη στο «δικό» μου, σε μια Δημοκρατία, εμπεριέχει τον σπόρο της καταστροφής.

Ατυχώς, για τούς Ελληνες, το δημοκρατικό έλλειμμα  τής Πολιτείας μας, είναι κατά πολύ βαθύτερο και πολύ πιο ζημιογόνο τού οικονομικού.

Τα μεταπολιτευτικά κόμματα απέφυγαν να προωθήσουν τούς συμμετοχικούς θεσμούς, παρά την διεθνή τάση εφαρμογής μορφών αμεσώτερης  κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Οι πολιτικοί μας απέφυγαν τη συμμετοχή τού πολίτη, αισθανόμενοι, ίσως, οτι θα τούς περιορίσει την μονοπωλιακή  άσκηση τής εξουσίας, την οποία τώρα ανενόχλητοι απολαμβάνουν, εκμεταλλευόμενοι την πολύ βαθειά θεσμική φτώχεια τής Δημοκρατίας μας.

Αλλά ας σκεφτούμε σε ποιόν ανήκει η εξουσία στην Δημοκρατία, στούς πολιτικούς ή στούς πολίτες ;   Η μήπως το απαιτούμενο είναι η απο κοινού διαχείρισή της ;

Για το όποιο κομματικό συνέδριο, δεν είναι επαρκές το να ψηφιστεί, ένα δημοκρατικότερο Καταστατικό, το οποίο όποιαδήποτε στιγμή είναι δυνατόν να αλλάζει, αφού δεν θα έχει συνταγματική ισχύ.  Οπως δεν είναι βήμα εκδημοκρατισμού, η επιχειρουμενη ανοικτή διαβούλευση, αφού δεν έχει καμμιά θεσμική αξία. Αποτελεί μια πολιτική φενάκη, διότι η ίδια, ή όποια άλλη κυβέρνηση, έχει το δικαίωμα να την αγνοεί, αλλά και να την καταργήσει, όποτε το θελήσει.

Θεσμικό πολιτικό δικαίωμα είναι αυτό που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα και όχι η όποια κυβερνητική, ή κομματική, δημοσχετίστικη προσωρινή «παροχή».

Ηρθε, η ώρα να πάψουμε να είμαστε υποκείμενα πολιτευματικών παραισθήσεων, να ξεπεράσουμε τα  κατακτημένα, και να επεκτείνουμε τις συνταγματικές επιταγές, πέρα από την ελευθερία και την προστασία τού Ελληνα ως άτομο, στην συμμετοχή του ως πολίτη στην διαχείριση τής εξουσίας.

Να διαμορφώσουμε, θεσμικά, νέες πρόσφορες συνθήκες διακυβέρνησής μας, ικανές να μετατρέψουν,  την απογοήτευση σε βάσιμη ελπίδα προόδου και ευημερίας, βασισμένης, οχι στα δάνεια ανεύθυνων  κυβερνήσεών του, αλλά στις αστείρευτες δυνάμεις τού Λαού, και στις άμεσες υπεύθυνες πολιτικές παρεμβάσεις του.

Η συμμετοχή τού πολίτη στην άσκηση τής εξουσίας, πρέπει  να γίνει άξονας  εθνικής ιδεολογίας.  Η συμμετοχική δημοκρατία είναι απαίτηση τών καιρών, οχι μόνο ως δημοκρατική επιλογή, αλλά και ως εθνική αναγκαιότητα

Προτείνουμε: την κατάθεση και επεξεργασία προτάσεων απο κάθε συνειδητό πολίτη, για την εγκατάσταση στην Ελλάδα, μιάς αμεσώτερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.  Την ανάληψη αγώνα απο όλους μας, για την  συνταγματική απόδοση στον Ελληνα, πολιτικών δικαιωμάτων παρέμβασης, ελέγχου, και συμμετοχής στο κυβερνητικό έργο, όσων, τουλάχιστον, οι άλλοι ευρωπαίοι  απολαμβάνουν προ πολλών δεκαετιών

Οταν σε όλη την οικουμένη, η μόνη πολιτική δύναμη, για κάθε λαό, ήταν η θέληση ενός προσώπου, τού μονάρχη τους, οι Ελληνες εφηύραν τον γραπτό Νόμο και την Δημοκρατία.

Κατήργησαν, έτσι την εξάρτηση τής διακυβέρνησής τους απο τις αποφάσεις ενός προσώπου, καί προχώρησαν στην μεταξύ τους συναπόφαση, με συγκεκριμένους Νόμους.  Εγιναν, ετσι, όλοι συμμέτοχοι στην εξουσία, αλλά και συνυπεύθυνοι για τα αποτελέσματα τών αποφάσεών τους.

Ο σχηματισμός, αργότερα, τών μεγάλων εθνικών κρατών δεν επέτρεπε, πρακτικά, να συναποφασίζουν πλέον, όλοι οι πολίτες και επέβαλε την συναπόφαση τών αντιπροσώπων τους, τών βουλευτών.

Η άνοδος τού πνευματιού επιπέδου τού μέσου αστού, προκάλεσε την Γαλλική Επανάσταση, η οποία επέβαλε την διάκριση τών λειτουργιών τής εξουσίας σε τρία διαφορετικά σώματα , το Νομοθετικό, το Εκτελεστικό, και το Δικαστικό, ώστε να αποκείεται η συγκέντρωση τής Εξουσίας στό όποιο πρόσωπο, ή στην όποια προσωρινή πλειοψηφία.

Σε καμμιά σημερινή δημοκρατική Χώρα, δεν δίνεται η δυνατότητα σε ένα κόμμα,  με την πλειοψηφία στη Βουλή, και να γίνεται Κυβέρνηση και να αλλάζει τούς Νόμους, όπως το βολεύει και να ελέγχει την Δικαιοσύνη.

Εμποδίζουν την κυβερνητική αυθαιρεσία με το να έχουν και Γερουσία, η οποία εγκρίνει τούς Νόμους, που η πλειοψηφία της μπορεί να είναι άλλου κόμματος. Δικαστικό Σώμα τελείως ανεξάρτητο,και Πρόεδρο Δημοκρατίας με δικαίωμα να υπογράφει ή όχι, εκτιμώντας την λαϊκή βούληση, ώστε να μην κάνει ο,τι θέλει η κάθε Κυβέρνηση.

Οι σημερινοί Ελληνες επιστρέψαμε στην μοναρχία, εμμέσως με το Σύνταγμά μας.

Είμαστε η μοναδική χώρα, που έχει μόνο Βουλή, η οποία και νομοθετεί και κυβερνά.

Επιτρέπουμε στην πλειψηφία τού 42% να φηφίζει όποιους Νόμους θέλει, και να τούς εφαρμόζει όπως βολεύει το κόμμα τους, ελέγχοντας την Δικαιοσύνη.

Ο Πρωθυπουργός, κατά την διάρκεια τής θητείας του, έχει τόσα δικαιώματα όσα και ένας δικτάτορας.  Εμείς, το μόνο που δικαιούμεθα είναι να αλλάζουμε, κάθε 4 χρόνια, με τις εκλογές,, τον μονάρχη μας.

Αυτό είναι, κατά την γνώμη μας, η ρίζα τής πολιτικής μας κατάντιας, και γι αυτό προτείνουμε :

1. Εφαρμογή τής βασικής αρχής, διάκρισης τών λειτουργιών τής εξουσίας με .

• Εκλογή ανα τετραετία 200μελούς Βουλής η οποία θα εκλέγει την Κυβέρνηση  και θα εισηγείται τούς  Nόμους.
• Εκλογή 30μελούς Γερουσίας, η οποία θα εγκρίνει τούς Νόμους.
• Οι Νόμοι, για μείζονος σημασίας θέματα, να ισχύουν μόνον μετα την

έγκρισή τους απο πανελλήνιο δημοψήφισμα.

Αν συμφωνείτε, διαδόστε στους φίλους σας κι εσείς.  Δεν θα αποφύγουμε την οικονομική κατάρρευση, αν δεν  απαλλαγούμε απο την πολιτιική υπανάπτυξη. Πρέπει και μπορούμε ….

• Οι συνδικαλιστές ξεπερνούν κάθε όριο αδιαφορίας για τις επιπτώσεις τών ενεργειών τους στο κοινωνικό σύνολο, διότι δεν υπάρχουν θεσμικά δικαιώματα, που να κατοχυρώνουν τον τρόπο δραστηριοποίησης τους, αλλά ούτε και θεσμικές δεσμεύσεις τους απέναντι σε αυτούς που εκπροσωπούν.
• Επικαλούνται, με βεβαιότητα, την “Βάση”, τον Λαό, τής οποίας την θέληση ποτέ δεν ρωτούν και δεν μετρούν, με μοναδικό κίνητρο να αποδείξουν τον δυναμισμό τους στον κλάδο ώστε να επανεκλεγούν.
• Εαν οι σημαντικές αποφάσεις ελαμβάνοντο με τη συμμετοχή τού συνόλου τών εκπροσωπουμένων, δεν θα είχε αντικατασταθεί ο δημιουργικός διάλογος, απο διαδικασίες εκφοβισμού και αναγκαστικών μέτρων.
• Εαν οι πολιτικοί δεν είχαν κατοχυρώσει τα κλειστά επαγγέλματα για ψηφοθηρικούς λόγους, και δεν είχαν εκχωρήσει συντεχνιακά προνόμια, εις βάρος τού συνόλου, δεν θα υπήρχαν ενδοκοινωνιακές συγκρούσεις.
• εάν οι Υπουργοί  συζητούσαν, πριν αποφασίσουν, με τούς συλλογικούς φορείς τών ενδιαφερομένων, είναι βέβαιον οτι δεν θα βιώναμε αυτές τις τριτοκοσμικές καταστάσεις λειτουργίας τής Πολιτείας.

Εμείς πιστεύουμε οτι και οι Υπουργοί πρέπει να δεσμεύονται θεσμικά στο να κάνουν διάλογο με συγκεκριμένους φορείς τών ιδιοκτητών τών αυτοκινήτων, πριν να αποφασίζουν, και οι εκπρόσωποί τών ιδιοκτητών, που εξελέγησαν κάποια άλλη περίοδο, να  ρωτούν το σύνολο τών ιδιοκτητών, πριν καταφύγουν σε μέτρα, που θίγουν καίρια άλλες κοινωνικές ομάδες..

Γι αυτο, επιμένουμε οτι η έξοδος απο την κρίση βρίσκεται μόνο στον δρόμο αλλαγής τού Συντάγματος, με θεσμούς συμμετοχής τού πολίτη στην διαχείριση τής εξουσίας.

Οταν σε όλη την οικουμένη, απο την αρχή τής ιστορίας της,  η μόνη πολιτική δύναμη, για κάθε λαό, ήταν η θέληση ενός προσώπου, τού μονάρχη τους, οι Ελληνες εφηύραν τον γραπτό Νόμο και την Δημοκρατία.

Κατήργησαν, έτσι την εξάρτηση τής διακυβέρνησής τους απο τις αποφάσεις ενός προσώπου, καί προχώρησαν στην μεταξύ τους συναπόφαση, με συγκεκριμένους Νόμους.  Εγιναν, ετσι, όλοι συμμέτοχοι στην εξουσία, αλλά και συνυπεύθυνοι για τα αποτελέσματα τών αποφάσεών τους.

Ο σχηματισμός, αργότερα, τών μεγάλων εθνικών κρατών δεν επέτρεπε, πρακτικά, να συναποφασίζουν πλέον, όλοι οι πολίτες και επέβαλε την συναπόφαση τών αντιπροσώπων τους, τών βουλευτών.

Η άνοδος τού πνευματιού επιπέδου τού μέσου αστού, προκάλεσε την Γαλλική Επανάσταση, η οποία επέβαλε την διάκριση τών λειτουργιών τής εξουσίας σε τρία διαφορετικά σώματα , το Νομοθετικό, το Εκτελεστικό, και το Δικαστικό, ώστε να αποκείεται η συγκέντρωση τής Εξουσίας στό όποιο πρόσωπο, ή στην όποια προσωρινή πλειοψηφία.

Σε καμμιά σημερινή δημοκρατική Χώρα, δεν δίνεται η δυνατότητα σε ένα κόμμα,  με την πλειοψηφία στη Βουλή, και να γίνεται Κυβέρνηση και να αλλάζει τούς Νόμους, όπως το βολεύει και να ελέγχει την Δικαιοσύνη.

Εμποδίζουν την κυβερνητική αυθαιρεσία με το να έχουν και Γερουσία, η οποία εγκρίνει τούς Νόμους, που η πλειοψηφία της μπορεί να είναι άλλου κόμματος. Δικαστικό Σώμα τελείως ανεξάρτητο,και Πρόεδρο Δημοκρατίας με δικαίωμα να υπογράφει ή όχι, εκτιμώντας την λαϊκή βούληση, ώστε να μην κάνει ο,τι θέλει η κάθε Κυβέρνηση.

Οι σημερινοί Ελληνες επιστρέψαμε στην μοναρχία, εμμέσως με το Σύνταγμά μας.

Είμαστε η μοναδική χώρα, που έχει μόνο Βουλή, η οποία και νομοθετεί και κυβερνά.

Επιτρέπουμε στην πλειψηφία τού 42% να φηφίζει όποιους Νόμους θέλει, και να τούς εφαρμόζει όπως βολεύει το κόμμα τους, ελέγχοντας την Δικαιοσύνη.

Ο Πρωθυπουργός, κατά την διάρκεια τής θητείας του, έχει τόσα δικαιώματα όσα και ένας δικτάτορας.  Εμείς, το μόνο που δικαιούμεθα είναι να αλλάζουμε, κάθε 4 χρόνια, με τις εκλογές,, τον μονάρχη μας.

Αυτό είναι, κατά την γνώμη μας, η ρίζα τής πολιτικής μας κατάντιας, και γι αυτό προτείνουμε :

1. Εφαρμογή τής βασικής αρχής, διάκρισης τών λειτουργιών τής εξουσίας με .

• Εκλογή ανα τετραετία 200μελούς Βουλής η οποία θα εκλέγει την Κυβέρνηση  και θα εισηγείται τούς  Nόμους.
• Εκλογή 30μελούς Γερουσίας, η οποία θα εγκρίνει τούς Νόμους.
• Οι Νόμοι, για μείζονος σημασίας θέματα, να ισχύουν μόνον μετα την έγκρισή τους απο πανελλήνιο δημοψήφισμα.

Μια εξασέλιδη εισήγηση ιδεολογικού περιεχομένου, κατατέθηκε απο 80 πολίτες, σε κομματικό συνέδριο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου.

Επειδή οι ανατρεπτικές, για το πολιτικό κατεστημένο, προτάσεις τους ταυτίζονται δομικά, με τις δικές μας θέσεις, η Κίνηση Πολιτίζω τις υιοθετεί και ξεκινά αγώνα για την προώθησή τους στον Ελληνικό Λαό.

Καλεί κάθε ενεργό πολίτη να συμμετάσχει στην αποδοχή και διάδοσή τους, ώστε να υπάρξει ένα λαϊκό ξεσήκωμα για το ξεθεμέλιωμα τού σκουριασμένου συστήματος, που μάς κυβερνά. και την αντικατάστασή του απο γνήσια Δημοκρατία Λαϊκής Κυριαρχίας

Είναι ξεκάθαρο οτι δεν αρκούν οι αλλαγές κομμάτων ή προσώπων. Απαιτείται να αλλάξει όλο το Σύστημα διακυβέρνησής μας, που μόνο με βαθειές συνταγματικές τομές, μπορεί να γίνει. Τομές που θα δώσουν δυνατότητες σε μάς τούς πολίτες, και να συμμετέχουμε σε κυβερνητικές αποφάσεις και να ελέγχουμε αυτούς που μάς κυβερνούν.

Είναι η ώρα για το ξεπέρασμα τής βουλευτοκρατίας. Να βάλουμε τέρμα στην ασυδοσία και την αναποτελεσματικότητα τών Αντιπροσώπων μας. Είναι η ώρα για το πέρασμα τής εξουσίας απο τους πολιτικούς στούς πολίτες. Ηρθε ή ώρα να πάρουμε οι ίδιοι την Εξουσία και τις τύχες μας στα χέρια μας.

Η Κίνηση Πολιτίζω, θα πρωτοστατήσει στο λαϊκό ξεσήκωμα , που έρχεται αναπόφευκτα ορμητικό, για να ξεπεραστούν τα παληά, για να μπεί σε νέους δρόμους πραγματικής ανάπτυξης η Ελλάδα, και να αμοίβεται ο καθένας δίκαια, ανάλογα με το αποτέλεσμα τής δουλειάς του, και τις ανάγκες του.

Οταν το 1843 καθιερώθηκε το πρώτο Σύνταγμά μας, βασικός στόχος του ήταν να εξασφαλισθούν τα θεμελιώδη δικαίωματα και οι ατομικές ελευθερίες τών Ελλήνων, τα οποία μόλις είχαν κατοχυρωθεί για όλους τούς Ευρωπαίους, με την Γαλλική Επανάσταση.

Τότε, ήταν σύγχρονο και προοδευτικό, αφού κατοχύρωνε, για τούς μόλις απελευθερωμένους απο την σκλαβιά Ελληνες, την ελευθερία τής έκφρασης, την προστασία τής ιδιοκτησίας, την ανεξιθρησκία, το συνέρχεσθαι, το άσυλο τής κατοικίας, την ισότητα, την ελευθερία τού Τύπου, κ.λ.π.,

Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο τού τότε Λαού, οδήγησε τούς συντάκτες του στο να αποδώσουν όλη την διαχείριση τής εξουσίας, η οποία στις Δημοκρατίες πηγάζει απο την Λαϊκή Κυριαρχία, στούς λίγους μορφωμένους, οι οποίοι και εξελέγοντο βουλευτές, ως Αντιπρόσωποι τού Λαού, για να υποστηρίζουν τα συμφέροντα του.

Οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί, με ένα καλύτερο μορφωτικό επίπεδο, δεν δέχθηκαν να παραδώσουν όλη την εξουσία τους στούς πολιτικούς. Κράτησαν για τον εαυτό του, αρκετά δικαιώματα, τόσο για να διαχειρίζονται μόνοι τους, μέσω τής Αυτοδιοίκησης, πολλά θέματα, όσο και για να ελέγχουν, συνεχώς, τις κυβερνήσεις τών Αντιπροσώπων τους.

Στην Ελλάδα, στα 170 χρόνια που πέρασαν, κανένα δικαίωμα δεν δόθηκε στούς πολίτες. Εξακολουθούμε να καμαρώνουμε, παρά την αλματώδη εξέλιξη τού Λαού μας, για τις αυτονόητες, πλέον, ατομικές ελευθερίες, αντι να ντρεπόμαστε που δεν έχουμε ακόμη κανένα πολιτικό δικαίωμα συμμετοχής και ελέγχου αυτών που μάς κυβερνούν.

Εξακολουθούμε να παραδίνουμε όλη την εξουσία στούς βουλευτές και στούς συνδικαλιστές, να εξαρτιόμαστε απο τις αποφάσεις τους, ενω ολοφάνερα και κατάχρηση τής εμπιστοσύνης μας κάνουν, και σε εθνική ταπείνωση μάς οδήγησαν, και δεν μάς εξασφάλισαν την Πολιτεία που αξίζουμε.

Η Κίνηση Πολιτιζω, θα αγωνιστεί για την θεσμοθέτηση λαϊκών πολιτικών δικαιωμάτων συμμετοχής τού πολίτη, τα οποία θα μάς επιτρέπουν να παίρνομε μέρος στις σημαντικές πολιτικές αποφάσεις και να ελέγχουμε την εφαρμογή τους.

Για ένα καινούργιο πολιτικό σύστημα που θα εδραιωθεί, οχι πια μόνο στις αποφάσεις τών αρχηγών τών κομμάτων, αλλά και στη θέληση τόσο τών ίδιων τών μελών τους, όσο και τών ανένταχτων ελλήνων πολιτών. Π.χ.

Να επικυρώνονται με δημοψηφίσματα οι σημαντικοί Νόμοι, και οι διεθνείς συμβάσεις, που ψηφίζουν οι βουλευτές.

Να αποφασίζουν οι Δημότες, με τοπικά δημοψηφίσματα, για τα τοπικά προβλήματα και όχι μόνο το Δημοτικό Συμβούλιο.

Να αποφασίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, με ηλεκτρονικές ψηφοφορίες τις απεργίες και όχι μόνοι τους οι συνδικαλιστές.

Μέσα σ αυτό το πνεύμα, υποστηρίζουμε ξεκάθαρα τούς θεσμούς που ακολουθούν, αλλά και όποιους άλλους αντίστοιχους προταθούν.

Θεσμούς που θα πλαταίνουν και θα εδραιώνουν την ατομική συμμετοχή τού πολίτη στην διαχείριση τής κρατικής εξουσίας.

1- Εφαρμογή τής βασικής αρχής, διάκρισης τών λειτουργιών τής εξουσίας. Εκλογή ανα τετραετία 200μελούς Βουλής η οποία θα εκλέγει την Κυβέρνηση και θα εισηγείται τούς  Nόμους.

Εκλογή 30μελούς Γερουσίας, η οποία θα εγκρίνει τούς Νόμους.

Οι Νόμοι, για μείζονος σημασίας θέματα, θα ισχύουν μόνον μετα την έγκρισή τους απο πανελλήνιο δημοψήφισμα.

(Σε καμμιά Δημοκρατία στον κόσμο δεν δίνεται η δυνατότητα σε ένα κόμμα και να γίνεται Κυβέρνηση με την πλειοψηφία στη Βουλή, και να αλλάζει τούς Νόμους, όπως το βολεύει. Εμποδίζουν την κυβερνητική αυθαιρεσία με το να έχουν και Γερουσία, που η πλειοψηφία της μπορεί να είναι άλλου κόμματος, η οποία εγκρίνει τούς Νόμους, και Πρόεδρο Δημοκρατίας με δικαίωμα να υπογράφει ή όχι, εκτιμώντας την λαϊκή βούληση, ώστε να μην κάνει ο,τι θέλει η κάθε Κυβέρνηση.

Η μοναδική χώρα, που έχει μόνο Βουλή, που νομοθετεί και κυβερνά,, είναι η Ελλάδα. Γι αυτό ο κάθε Πρωθυπουργός μας έχει όσα δικαιώματα έχει και ένας δικτάτορας, επι 4 χρόνια. Με τις εκλογές, το μόνο που κάνουμε είναι να αλλάζουμε τον δικτάτορα.)

2 - Εκλογή τού Προέδρου τής Δημοκρατίας από τον Λαό, με αρμοδιότητες που θα τού επιτρέπουν να είναι πραγματικός ρυθμιστής τού Πολιτεύματος, ως ανώτατος άρχων της Χώρας.

(Σήμερα, απλώς παρίσταται σε τελετές, ως ανώτατος εκπρόσωπος τού κράτους, και πολλές φορές μόνο αν τού το επιτρέψει η Κυβέρηση. Κατά τα άλλα είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τυπικές εγκριτικές διαδικασίες, στις οποίες δεν έχει κανένα δικαίωμα να μην συμφωνεί. Ούτε καν το δικαίωμα να ρωτήσει τον Λαό με δημοψήφισμα, δεν έχει.Ούτε, πολύ περισσότερο, να παρέμβει, όταν η Κυβέρηση ζημιώνει το συμφέρον τού Λαού, υποστηρίζοντας το κομματικό της.)

3 - Ανεξαρτοποίηση τής Δικαστικής λειτουργίας, από τηn Κυβέρνηση.

(Η Δικαιοσύνη δεν ασκεί Εξουσία, αλλά ελέγχει την διαχείρισή της,

προστατεύοντας τον Λαό απο την αυθαιρεσία τών κυβερνώντων.

Οσο περισσότερο, η δικαιοσύνη είναι υποταγμένη στην κυβέρνηση,

άλλο τόσο ο πολίτης παραμένει απροστάτευτος

Το Σύνταγμά μας, γράφει οτι οτι οι Νόμοι και η Κυβέρνηση ορίζονται απο

τούς Αντιπροσώπους τού Λαού στη Βουλή, αλλά οι αποφάσεις τής

Δικαιοσύνης εκτελούνται απ ευθείας στο όνομα τού Λαού.

Σε επόμενα άρθρα, όμως, γράφει οτι οι Πρόεδροι τών Ανωτάτων

Δικαστηρίων εκλέγονται απο την Βουλή, στην οποία πλειοψηφεί

η Κυβέρνηση, και οι πειθαρχικές ποινές τών δικαστών εγείρει ο Υπουργός

Δικαιοσύνης. Πρακτικά, δηλαδή, αναιρεί την ανεξαρτησία της,

ακυρώνοντας, έτσι τον πολύτιμο ρόλο της στην προστασία τών πολιτών.

Είναι άμεση ανάγκη η αποδέσμευση τής Δικαιοσύνης απο την Κυβέρνηση. )

• Εκλογή των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων από τις ολομέλειές τους.
• Οικονομική αυτοδυναμία και διοικητική αυτοτέλεια των Δικαστηρίων.
• Υπηρεσιακές μεταβολές των λειτουργιών της χωρίς μεσολάβηση του Υπουργού Διακαιοσύνης.
• Τοποθέτηση δικαστών σε διοικητικές θέσεις με προτάσεις του κλάδου τους.
• Είσοδος δικαστικών λειτουργών σε ανώτερα δικαστήρια με εσωτερικές εξετάσεις.
• Αποποινικοποίηση των διοικητικών παραβάσεων.
• Ανακεφαλαιωτική ψήφιση των Νόμων με συμπερίληψη όλων των καταργουμένων διατάξεων.

4 - Ιδρυση Συγκλήτου τής Δημοκρατίας. συνεχούς λειτουργίας, (αντι τού εκτάκτως συνεδριάζοντος Ειδικού Ανωτάτου Δικαστηρίου), ως παραφυλακή τής τήρησης τών συνταγματικών θεσμών απο τα κόμματα, και για την επίλυση θεμάτων λειτουργίας τής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα τής συμμετοχής τών πολιτών. (Χωρίς ένα ανεξάρτητο Σώμα, που θα λειτουγεί ως Συνταγματικό Δικαστήριο,οι Ελληνες είναι δέσμιοι τών κομμάτων. Κάνουν ο,τι θέλουν, ενώ είναι αδύνατον οι πολίτες να δραστηριοποιηθούν, ως θεσμοθετημένοι συλλογικοί φορείς, έξω απο αυτά.)

5 - Πανελλήνια Δημοψηφίσματα, με πρόταση τού ενός τρίτου τών εκλεγμένων βουλευτών, ή Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 200.000 πολιτών.

(Σήμερα μόνο ο Πρωθυπουργός έχει, ουσιαστικά, το δικαίωμα διεξαγωγής δημοψηφίσματος, που είναι ο μόνος τρόπος να εκφρασθεί γνήσια ο Λαός. Σε όλες τις άλλες δημοκρατίες, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουνοι ίδιοι, και κατά τοπους και στην Επικράτεια, για σημαντικά θέματα, ώστε να μην κάνουν οι Κυβερνήσεις οτι θέλουν.)

6 - Τοπικά Δημοψηφίσματα, με πρόταση τού 20% τού αντιστοιχούντος εκλογικού σώματος.

(Στις τοπικές κοινωνίες, η άμεση συμμετοχή τού πολίτη στις αποφάσεις είναι και δημοκατικά αναγκαία, και ιδιαίτερα παιδαγωγική για τούς Ελληνες, στο να συνειδητοποιήσουν την αξία τής ψήφου τους, αφού το αποτέλεσμα θα βαρύνει, ή ελαφρύνει, την καθημερινή ζωή τους, και θα είναι άμεσα αισθητό απο τούς ίδιους.

Θα νοιώσουν την δική τους άμεση ευθύνη, αντι να επαναπαύονται στο να κατηγορούν τούς τοπικούς αντιπροσώπους τους- δημοτικούς συμβούλους, για τα κακώς κείμενα.)

7- Κατάθεση Νομοσχεδίου, με πρόταση τού ενος πέμπτου των εκλεγμένων Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 100.000 πολιτών.

(Σήμερα αν κάποιοι πολίτες θεωρούν οτι πρέπει να γίνει ένας καινούργιος Νόμος, δεν έχουν το δικαίωμα να τον προτείνουν στην Βουλή. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να παρακαλούν τα κόμματα να τον εισηγηθούν.

Ετσι ,όμως, δεν υπάρχει κοινωνία πολιτών, αλλά υπηκόων. Το πολιτικό αυτό δικαίωμα δίνει στούς πολίτες την δυνατότητα νομοθετικών πρωτοβουλιών έξω απο τα κόμματα.)

8 - Πρόταση άρσης ισχύος Νόμου, μη έχοντος σχέση με την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και την εθνική ασφάλεια, απο το ένα τρίτο τών εκλεγμένων Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 150.000 Πολιτών

(Αν υπάρχει ένας Νόμος που δεν υποστηρίζει, πλέον, το δίκαιο και τα λαϊκά συμφέροντα, μόνο τα κόμματα μπορούν να εισηγηθούν την κατάργησή του. Αν όμως δεν συμφέρει τα ίδια δεν το κάνουν. Πρέπει να έχουμε το δικαίωμα ως πολίτες, έξω απο τα κόμματα, να μπορούμε να το προτείνουμε.)

9 - Κατάργηση ισχύος Νόμου, (που να μην αφορά την οικονομία, την εξωτερική πολιτική ή την εθνική ασφάλεια), με πρόταση τών δύο τρίτων τών εκλεγμένων Περιφερειαρχών, ή Δημάρχων, ή 500.000 Πολιτών.

(Αν ένας Νόμος αποδειχθεί οτι λειτουργεί ενάντια στο λαϊκό συμφέρον, αλλά βολεύει τα κόμματα, θα είναι δυνατή η κατάργησή του, απ ευθείας απο τούς πολίτες, μέσω τής Συγκλήτου τής Δημοκρατίας, στην οποία θα κατατίθενται οι απαιτούμενες υπογραφές.)

10 - Ανάκληση αιρετού αξιώματος, απο το ένα τρίτο τών ψηφοφόρων τού αντίστοιχου εκλογικού σώματος.

(Σήμερα ο Βουλευτής, ή ο Περιφερειάρχης, ή ο Δήμαρχος, δεν χάνει το αξίωμά του ο,τι στραβό, κι αν κάνει. Με το θεσμό αυτό, αν αποδειχθεί ακατάλληλος για το αξίωμα στο οποίο τον εξέλεξαν οι πολίτες, θα έχουν το δικαίωμα να μαζέψουν υπογραφές για να τού αφαιρεθεί, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας, και να ξαναγίνονται εκλογές για την αντικατάστασή του.)

11- Αναγνώριση, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας, ενώσεων πολιτών ειδικών ενδιαφερόντων, ως θεσμοθετημένων ενδιάμεσων σωμάτων άμεσης επικοινωνίας μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης, για την ανάπτυξη νομοθετικών πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων, εκτός τών κομμάτων.

(Σήμερα, θεσμικό δικαίωμα επικοινωνίας, με την Βουλή, δεν έχουν ούτε οι πολίτες, ουτε οι συλλογικοί φορείς τους, παρά μόνο τα κόμματα και οι βουλευτές. Οι υπουργοί αποφασίζουν χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να ρωτούν όποιονδήποτε. Ο υπουργός Εργασίας, π.χ., μιλάει με την ΓΣΕΕ, λόγω πολιτικού κόστους και όχι διότι το επιβάλει ο Νόμος. Για να υπάρξει, όμως, κοινωνία πολιτών, την οποία όλοι απαιτούν, θα πρέπει να είναι επιβεβλημένος οδιάλογος θεσμικά, πριν την όποια κυβερνητική απόφαση, αν υπάρχουν σχετικοί συλλογικοί φορείς πολιτών. αναγνωρισμένοι, απο την Σύγκλητο τής Δημοκρατίας.)

12- Εκλογικό Σύστημα, διαχρονικά σταθερό, μεταβαλλόμενο μόνο απο πλειοψηφία τών τεσσάρων πέμπτων τής Βουλής.

(Η διαδικασία τής ψηφοφορίας είναι πρωταρχικής σημασίας, διότι μεταβιβάζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα τών πολιτών στούς αντιπροσώπους τους. Οι συνεχείς αλλαγές τού εκλογικού Νόμου, απο τις κυβερνήσεις, γίνονται για να εξυπηρετίσουν τα κομματικά τους συμφέροντα, παραχαράσσοντας, έτσι, τη λαϊκή βούληση και νοθεύοντας το ίδιο το Πολίτευμά μας.

Το εκλογικό σύστημα πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικά, ώστε να μην δίνει πλασματικές πλειοψηφίες τής Βουλής, αλλά να καταγράφει γνήσια την λαϊκή θέληση, μέσα σε σταθερά πλαίσια ασφαλούς διακυβέρνησής μας

Διαίρεση της Επικράτειας στις 143 ιστορικές Επαρχίες, ως ελλάσσονες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες,

Πλειοψηφικό σύστημα, με ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο για τα κόμματα και ένα για τούς Υποψηφίους τών κομμάτων, που θα επιλέγονται με επίσημες τοπικές προκριματικές εκλογές.

Δικαίωμα ενός σταυρού για κάθε ψηφοδέλτιο, χωρίς δέσμευση συσχετισμού Υποψηφίου και Κόμματος.

• Ενιαία εκλογική Περιφέρεια Επικράτειας, για την εκλογή 30 βουλευτών απο λίστες, για την αντιπροσώπευση μικρών κομμάτων, πανελλήνιου ποσοστού πάνω απο 3% , τών οποίων δεν εξελέγη κανένας τοπικός αντιπρόσωπος στην Βουλή, και την πριμοδότηση τού πλειοφηφούντος σε φήφους, ανα την Επικράτεια, κόμματος.
• Μείζονες Εκλογικές Περιφέρειες, στα ίδια όρια με τις Διοικητικές Περιφέρειες, για

α) Εκλογή 27 βουλευτών κατανεμημένων πληθυσμιακά στις 13 Διοικητικές

Περιφέρειες, βάσει κομματικών καταλόγων( λίστες).

β) Εκλογή 30 γερουσιαστών, απο περιφερειακούς κομματικούς καταλόγους,

συντασσομένων κατόπιν προκριματικών εκλογών.

• Σταθερή Ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, την δεύτερη Κυριακή τού Σεπτεμβρίου, τού ενδιάμεσου των δημοτικών εκλογών έτους.
• Δικαίωμα πρότασης ανεξάρτητης υποψηφιότητας, απο το 3% τού αντίστοιχου εκλογικού σώματος.
• Εκλογή βουλευτών Αποδήμου Ελληνισμού, σε γεωγραφικά διαμερίσματα τού εξωτερικού, όταν συντάσσονται κατάλογοι πλέον τών 60.000 ομογενών εκλογέων.

Οι ομογενείς βουλευτές να έχουν δικαίωμα λόγου και δικαίωμα ψήφου για ορισμένες ψηφοφορίες, όχι όμως για τον σχηματισμό της Κυβέρνησης.

13- Κριτήρια καταλληλότητας υποψηφίων βουλευτών.

( Οπως υπάρχουν υπηρεσιακά κωλύματα, για τούς υποψηφίους, πρέπει να

υπάρξουν και κωλύματα ποιότητος. Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο ποσοτική,

αλλά και ποιοτική, και τον βαθμό της τον καθορίζει η πολιτική αξία τών

βουλευτών. Δεν είναι ανεκτό πλέον, Αντιπρόσωποι τού Λαού να γίνονται οι

χειροκροτητές και οι ευνοούμενοι τών αρχηγών.

Ο αντιδημοκρατικός ορισμός τών υποψηφίων απο τούς αρχηγούς τών

κομμάτων, και η καθοριστική προώθησή τους απο τα Μ.Μ.Ε. επιβάλλει την

θεσμοθέτηση ποιοτικών κριτηρίων, που η φύση τους δεν θα ακυρώνει την

ισότητα τής Δημοκρατίας, αλλά αντιθέτως, θα εξασφαλίζει μια ελάχιστη

καταλληλότητα, για τούς αντιπροσώπους τού Λαού, ως λειτουργούς της.)

• Να διατελεί, ή να έχει ήδη διατελέσει, Περιφερειάρχης ή Δήμαρχος, ή αιρετό μέλος περιφερειακού ή δημοτικού συμβουλιου.
• Να διατελεί, ή να έχει ήδη διατελέσει, αιρετό μέλος νόμιμα αναγνωρισμένου συλλογικού φορέα σε επίπεδο Περιφέρειας, ή Πρόεδρος συλλογικού φορέα σε επιπεδο Δήμου και να κατέχει δίπλωμα Ανωτάτης Σχολής, ή να έχει παρακολουθήσει ειδικό εξάμηνο σεμινάριο, έστω δι’αλληλογραφίας, από επιλεγμένες ειδικές πανεπιστημιακές έδρες.
• Να έχει υπηρετήσει στο Στρατό.
• Να έχει συμπληρώσει το 30^ο έτος της ηλικίας του.
• Να έχει υποβάλλει φορολογικές δηλώσεις, επαγγελματικής δραστηριότητας τα τελευταία πέντε χρόνια.
• Αρση τού ασυμβιβάστου βουλευτικής θητείας και επαγγελματικής εργασίας.

Ο υποψήφιος να κάνει δήλωση, επισήμως στην Εφορία, αν θα διακόπτει ουσιαστικά

το επάγγελμά του εκλεγόμενος, οπότε θα μισθοδοτείται, χωρίς να συνταξιοδοτείται,

ή αν θα συνεχίσει να εργάζεται, και θα παραιτείται τής βουλευτικής αποζημίωσης.

14- Περιορισμοί Προνομίων Βουλευτών και Υπουργών :

(Τα δημοσιοποιημένα, τελευταίως, σκάνδαλα απέδειξαν οτι η αποδοχή τής

αδιαφάνειας σαν εργαλείο πολιτικής, και τής παρανομίας ως χώρου πολιτικής

δράσης, απο βουλευτές και υπουργούς, είναι μια απράδεκτη πραγματικότητα

που πρέπει να ανατραπεί άμεσα.

Τα υπάρχοντα προνόμια τών αντιπροσώπων τού Λαού, υποθάλπτουν την

ιδιοτέλειά τους, εις βάρος, τών λαϊκών συμφερόντων και πρέπει να

περιορισθούν για την αυστηρώς πολιτική τους δραστηριότητα.)

• Κατάργηση ασυλίας για μη πολιτικές κατηγορίες.
• Μέγιστη διάρκεια βουλευτικού αξιώματος τρεις θητείες.
• Απαγόρευση μετακίνησης βουλευτού εν ενεργεία σε άλλο κόμμα.
• Σε περίπτωση διαγραφής του, θα έχει το δικαίωμα να παραμένει ανεξάρτητος.
• Θεσμοθέτηση βασικού κυβερνητικού σχήματος με μονίμους υφυπουργούς.
• Υποχρεωτική προεκλογική γνωστοποίηση τών ονομάτων τών προτεινόμενων βασικών Υπουργών, τών μελλοντικών Κυβερνητικών κομματικών σχημάτων.
• Υποχρεωτική λογοδοσία, ανά έτος, τού Βουλευτή προς το εκλογικό Σώμα, το οποίο τον εξέλεξε.

15- Θεσμοθέτηση Εσωκομματικής Δημοκρατίας.

(Το Σύνταγμα, μέχρι τώρα, αναθέτει στο κόμμα που πλειοψηφεί την διακυβέρνηση τής Χώρας, αλλά δεν ορίζει τίποτα ούτε για την νομική μορφή του, ούτε για την δημοκρατική λειτουργία του. Ετσι, τα κόμματα :

Ιδρύονται και απο ένα μόνο πρόσωπο, χωρίς να καταθέτουν καταστατικό, όταν

και για τον απλούστερο σύλλογο απαιτούνται 20 άτομα και έγκριση τής

δημοκρατικότητας τού καταστατκού του απο το Πρωτοδικείο.

Δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι συμβολαιογαφικά, διότι δεν έχουν νομική

υπόσταση.

Επιτρέπονται καταστατικές επιταγές, οι οποίες υπερβαίνουν τα συνταγματικά

δικαιώματα τών μελών

Οι Πρόεδροί τους δεν δεσμεύονται θεσμικά για την τήρηση τών Καταστατικών

τους. Λειτουργούν όπως τούς βολεύει και εγκρίνουν, εκ τών υστέρων, τις

μεταβολές σε στημένα Συνέδρια.

Δεν έχουν φορολογικό μητρώο, ούτε βιβλία ευφορίας.

Διαχειρίζονται ιδιωτικές εισφορές και έσοδα απο εράνους, με πλήρη

αδιαφάνεια.)

Η εξασφάλιση τής δημοκρατικής λειτουργίας τών κομμάτων επιβάλλει:

• Νομική υπόσταση του Κόμματος απέναντι στην Δικαιοσύνη.
• Δυνατότητα ίδρυσης κόμματος κατόπιν αίτησης 50.000, τουλάχιστον, πολιτών με συγκεκριμένο καταστατικό, τού οποίου την δημοκρατικότητα θα ελέγχει, προηγουμένως, η Σύγκλητος τής Δημοκρατίας.
• Διαφύλαξη των συνταγματικών δικαιωμάτων του πολίτη-μέλους στην εσωκομματική λειτουργία.
• Αποδοχή τού ελεύθερου διαλόγου και τής σχηματοποίησης κομματικών τάσεων.
• Ετήσια επιχορήγηση βάσει τού αριθμού τών ψηφοφόρων τής τελευταίας εκλογής.
• Προκριματικές εκλογές, με δικαστικούς αντιπροσώπους, μεταξύ τών εγγεγραμμένων μελών, για τον καθορισμό τών υποψηφίων βουλευτών.

( Ας σκεφθούμε οτι με την σημερινή έλλειψη θεσμών, όλα τα κυβερνητικά στελέχη

μεταφέρουν την ίδια αντιδημοκρατική νοοτροπία στην λειτουργία τής κυβέρνησης, και

διαιωνίζεται η δημοκρατική μας παρακμή…)

16 - Καθιέρωση ουσιαστικής Αυτοδιοικησίας, με επαναφορά τού αληθινού ρόλου

τής Τοπικής Αυτοδοίκησης ως θεσμού προσέγγισης τού πολίτη στην εξουσία

και αυτοδιαχείρισης

( Μετά την ίδρυση τών μεγενθυμένων εθνικών κρατών οι δήμοι και κοινότητες ήταν τα

μικρά σχήματα στα οποία ο πολίτης διατηρούσε άμεση σχέση με την εξουσία.

Το Σύνταγμα γράφει οτι η Πολιτεία ασκεί εποπτεία, χωρίς να εμποδίζει την

πρωτοβουλία και την ελεύθερη δράση τους.

Η σημερινή διεύρυνση τών ορίων τών Δήμων, χωρίς την σγκατάθεση τών κατοίκων,

ακυρώνει την έννοια τής Τ.Α. και έχει στόχο την υποταγή τών αντιπροσώπων της

στα κόμματα και των δυνατοτήτων της στον σκουριασμένο κρατικό διοικητικό

μηχανισμό, που έχουν στήσει. Η εποπτεία έγινε υποταγή και η πρωτοβουλία

αναγκαστικές υποχρεώσεις, ως δήθεν αρμοδιότητες.

Καταργείται, ουσιαστικά, η ευελιξία και η δημοκρατικότητα ενός λαϊκού θεσμού και

φτωχαίνει η Δημοκρατία μας

Με τις παρακάτω προτάσεις επιδιώκεται η αναγέννηση τής Αυτοδιοίκησης ως ενός

θεσμού στην εξουσία και στην υπηρεσία τού πολίτη και οχι τού κράτους. )

• Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι, εκλεγόμενοι απο τούς Δημότες, σε όρια Δήμων καθορισμένων μόνον με τοπικά δημοψηφίσματα.
• Επαρχιακά Συμβούλια, εκλεγόμενα απο τούς Δημοτικούς Συμβούλους, για την νομική, λογιστική, και τεχνική στήριξη των Δήμων και την αντιμετώπιση τών διαδημοτικών προβλημάτων. Ετήσια εναλλαγή τού Προέδρου τους, απο τα μέλη τού Συμβουλίου.
• Περιφερειάρχες και Περιφερειακά Συμβούλια, εκλεγόμενα απο τούς ψηφοφόρους τών ορίων τους.
• Καθορισμός αποκλειστικής ευθύνης τής Αυτοδιοίκησης, για όλα τα τοπικά θέματα.
• Νομικός έλεγχος, από ειδικό σώμα δικαστών, περιφερειακά οργανωμένου, και οχι απο διοικητικά στελέχη, και μόνον κατόπιν σχετικής προσφυγής.
• Τακτικός ετήσιος οικονομικός έλεγχος από περιφερειακά παραρτήματα τού ελεγκτικού συνεδρίου,
• Δυνατότητα επιβολής ανταποδοτικής φορολογίας, για κάθε τομέα δράσης.
• Διοικητική αυτοτέλεια, με αποκλειστική ευθύνη συγκρότησης τών δημοτικών οργανογραμμάτων.
• Εκλογές με ενιαίο ψηφοδέλτιο συνδυασμών και σταυροδοσία απο τον Δημότη, χωρίς δέσμευση συνδυασμού και συμβούλου.
• Καθιέρωση εκλογής ανεξαρτήτων δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων.
• Κατάργηση των πειθαρχικών ποινών των εκλεγμένων, απο υπηρεσιακούς παράγοντες. Αντιμετώπιση τών παράνομων πράξεών τους απο ειδικό Σώμα δικαστών.
• Δικαίωμα Περιφερειαρχών και Δημάρχων άμεσης διαχείρισης τού 0,001 % τού ετήσιου προϋπολογισμού, με εκ τών υστέρων έγκριση τών δαπανών, ή τού εις βάρος τους καταλογισμού, απο τα αρμόδια όργανα.

17 - Θεσμοθέτηση τής Επικουρικότητας ως βασικής Αρχής, για την προσέγγιση

τού πολίτη στην εξουσία σε γεωγραφικό, ιεραρχικό και τομεακό επίπεδο.

(Η αρχή αυτή στηρίζεται στην παραδοχή οτι όσο πιο στενή είναι η σχέση αυτών που  αποφασίζουν

με το προς επίλυση πρόβλημα, τόσο πιο ορθή είναι η απόφαση. Αλλά και όσο εγγύτερη είναι

η σχέση τού πολίτη με την εξουσία τόσο βαθύτερη είναι η Δημοκρατία.

Η αρχή  αυτή έχει υιοθετηθεί απο την Ε.Ε ως η Αρχή τής Επικουρικότητας. Η εφαρμογή της

οδηγεί στο να λαμβάνονονται οι αποφάσεις στα μικρότερα δυνατόν σχήματα και στα χαμηλότερα

επίπεδα, χωρίς την ανάγκη χρονοβόρων εγκρίσεων απο ανώτερα κλιμάκια.

Είναι ένας δρόμος ουσιαστικής αποκέντρωσης, ο οποίος και ταιριάζει απολύτως στον εγωκεντρικό

χαρακτήρα τών Ελλήνων, και δυσκολεύει την μεγάλη διαπλοκή, συγκροτώντας πολλαπλά κέντρα

αποφάσεων).

οι πολιτικές εξελίξεις πραγματοποιούνται κάτω απο την βαρειά σκιά τής διεθνούς υποτίμησης τού κύρους τής Ελληνικής Πολιτείας, λόγω τών οικονομικών ελλειμμάτων και τής αναξιοπιστίας της. Ελλείμματα που δεν προκλήθηκαν απο αναπόδραστες ανάγκες τού Ελληνικού Λαού, αλλά απο την έλλειψη στρατηγικών στοχεύσεων τών μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.

Ο βασικός στόχος τους, ήταν η παραμονή τους στην εξουσία, μέσω παροχών, και οχι η αναζήτηση, όπως ώφειλαν, ενός συγκεκριμένου οικονομικού ρόλου τής Ελλάδας, στην παγκοσμιοποιημένη διεθνή αγορά, ώστε να εξασφλισθεί η ανταγωνιστικότητα τής εθνικής παραγωγής και οικονομίας.

Η κατασπατάληση εθνικών πόρων και δανεικών χρημάτων, σε χαμηλής παραγωγικότητας δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, το αδικαιολόγητα μεγάλο κόστος ασυντόνιστων με την παραγωγική διαδικασία έργων, οι χαριστικές παροχές σε υπηρεσίες ήσσονος παραγωγικής αξίας, η μη ορθολογική αξιοποίηση τού ανθρώπινου δυναμικού και ιδιαίτερα η αδιαφορία γιά την ανταγωνιστική εκμετάλλευση τών πλουτοπαραγωγικών μας πηγών, είχαν ως αποτέλεσμα, το δυσβάστακτο εθνικό χρέος, που σε λίγο θα υπερβαίνει το 150% τού ετήσιου ακαθάριστου εθνικού μας προϊόντος,

Παρά τα καταστρεπτικά αποτελέσματα, οι πραγματικές αιτίες αυτής τής πτωτικής πορείας δεν έχουν αναζητηθεί ακόμη. Τώρα όμως, η οδυνηρή κρίση μάς υποχρεώνει να τίς διερευνήσουμε σε βάθος. Εμείς πιστεύουμε, ότι το πραγματικό πρόβλημα τής Ελλάδας δεν είναι οι αριθμοί των ελλειμάτων, αλλά το αποτέλεσμα τής λανθασμένης στόχευσης-αντίληψης στα ερωτήματα ποιά είναι η χώρα μας, ποιοί θέλουμε να είμαστε, ποιοί μπορούμε να είμαστε, μέσα στο παγκόσμιο σήμερα.

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι επαρκές να απαντηθούν με αριθμητικούς συλλογισμούς. Οι απαντήσεις πρέπει να είναι ιδεολογικού χαρακτήρα και να προσδιορίζουν τον επιδιωκόμενο διεθνή ρόλο μας, το διεθνές πρόσωπό μας.

Η παγκόσμια αναγνώριση τής Ελλάδας, ως λίκνον τής Δημοκρατίας, μάς επιβάλλει αυτήν την τόσο επίμαχη περίοδο, οι στόχοι τών κομμάτων να μην εξαντλούνται σε εσωκομματικές διαδικασίες και στην επιδίωξη πολιτικών πλεονεκτημάτων με την κατάθεση επι μέρους οικονομικών προτάσεων.

Τα ελάχιστα καθορίζουν τα μέγιστα και ο δρόμος προς τα έξω, περνά πάντα απο μέσα. Οσο πρόχειρα και περιορισμένα αντιμετωπίζονται τα πράγματα μέσα σε ένα κόμμα, έτσι κοντόφθαλμα θα τα δεί και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση..

Αν επαναπαυθούμε στην λογική, αλλά ανεπαρκή, αιτιολογική προσέγγιση τής κρίσης, αποδίδοντάς την, απλώς, στην κακή διαχείριση τών κατά καιρούς αντιπάλων μας, ή στην έλλειψη κατάλληλου πολιτικού δυναμικού, όχι μόνο δεν θα απαλλαγούμε απο αυτήν, αλλά πιθανότατα θα καταλήξουμε σε περισσότερο ζημιογόνα λάθη.

Η ελπίδα βελτίωσης απο τις σημερινές υποσχέσεις και τα διάφορα εξωτερικά σχέδια «σωτηρίας», είναι μάταιη. Το μόνο που επιδιώκεται είναι η εξασφάλιση τής προσωρινής πληρωμής τών τόκων στούς δανειστές μας. Τα όποια προσφερόμενα δάνεια δεν μπορούν, και δεν έχουν στόχο, να εξυγιάνουν την οικονομία μας.

Είναι εθνική επιταγή η σύνταξη ενός ρηξικέλευθρου προγράμματος ανάπτυξης, με ένα βαθειά μελετημένο πλαίσιο οικονομικών δράσεων, σε τομείς παραγωγής, στούς οποίους να μπορούμε να εξειδικευθούμε, ανταγωνιστικά, μέσα στην διεθνή αγορά.

Για να επιτευχθούν αυτά απαιτείται ένα εκ βάθρων διαφορετικό πρότυπο διακυβέρνησης τής Ελλάδας, με το οποίο θα ανατραπούν οι αναποτελεσματικές πολιτικές επιλογές, και θα εξασφαλισθεί η άρση τών αιτίων τής κρατικής δυσλειτουργίας.

Οφείλουμε να δούμε την πολιτευματική μας κατάσταση όπως είναι, και οχι όπως λέμε οτι είναι. Η Δημοκρατία δεν είναι λόγια, είναι βιούμενη συνειδητά κατάσταση.

Οσο κι αν είναι δυσσάρεστο, ο τρόπος άσκησης τής κρατικής εξουσίας μάς οδηγεί στο να αποδεχθούμε οτι οι αιτίες, για την ελλειμματική κοινοβουλευτική μας δημοκρατία και την υποβάθμισή της σε πρωθυπουργική μοναρχία, χειραγωγούμενη απο εξωθεσμικά κέντρα., ενυπάρχουν στο Σύνταγμά μας

Ο Ελληνας πολίτης, αποκλεισμένος απο τις διαδικασίες διαχείρισης τής εξουσίας, δεν αισθάνεται πολίτης, με δικαιώματα και ευθύνες, αλλά υπήκοος, που απαιτεί την λύση όλων τών προβλημάτων του από την Πολιτεία. και “εκτονώνεται” με πορείες, διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, απεργίες, όμως, οπως είναι γνωστό, ουδείς ισχυρότερος τού πλαισίου του.

Η Λαϊκή Κυριαρχία ασκείται, μεν, εν ονόματι τού Ελληνικού Λαού, αλλά ο πολίτης δεν έχει την δυνατότητα οποιασδήποτε θεσμικής παρέμβασης, πλην τής ανα τετραετία ψήφου του. Βιώνει έναν πολιτικό εξοβελισμό, συνταγματικά επιβεβλημένο.

Οι διεκδικήσεις, λογικές ή παράλογες, είναι συντεχνιακές και το όποιο ώφελος, κατάκτηση έντονης εξωθεσμικής αντίδρασης απαιτούντων, και όχι εθνικό, απο προσπάθειες ψύχραιμων και θεσμικώς παρεμβαινόντων πολιτών.

Ετσι, βρίσκόμαστε σε μια συνεχή αντιπαράθεση με την ίδια μας την Πολιτεία, που μάς αποξενώνει πολιτικά και μάς αποδυναμώνει ως παραγωγικές μονάδες.

Κανένα ιδεολογικό ή οικονομικό σύστημα, όμως, δεν μπορεί να εφαρμοστεί επιτυχώς, εαν οι πολίτες δεν εγκολπωθούν τούς κοινούς στόχους και δεν θεωρήσουν οτι οι προσπάθειες τής Πολιτείας, αποσκοπούν στην δική τους ωφέλεια. Εαν δεν ταυτίσουν συνειδητά την ατομική με την συλλογική προσπάθεια. Η εμμονή τού πολίτη στο «δικό» μου, σε μια Δημοκρατία, εμπεριέχει τον σπόρο της καταστροφής.

Ατυχώς, για τούς Ελληνες, το δημοκρατικό έλλειμμα τής Πολιτείας μας, είναι κατά πολύ βαθύτερο και πολύ πιο ζημιογόνο τού οικονομικού.

Τα μεταπολιτευτικά κόμματα απέφυγαν να προωθήσουν τούς συμμετοχικούς θεσμούς, παρά την διεθνή τάση εφαρμογής μορφών αμεσώτερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Οι πολιτικοί μας απέφυγαν τη συμμετοχή τού πολίτη, αισθανόμενοι, ίσως, οτι θα τούς περιορίσει την μονοπωλιακή άσκηση τής εξουσίας, την οποία τώρα ανενόχλητοι απολαμβάνουν, εκμεταλλευόμενοι την πολύ βαθειά θεσμική φτώχεια τής Δημοκρατίας μας.

Αλλά ας σκεφτούμε σε ποιόν ανήκει η εξουσία στην Δημοκρατία, στούς πολιτικούς ή στούς πολίτες ; Η μήπως το απαιτούμενο είναι η απο κοινού διαχείρισή της ;

Για το όποιο κομματικό συνέδριο, δεν είναι επαρκές το να ψηφιστεί, ένα δημοκρατικότερο Καταστατικό, το οποίο όποιαδήποτε στιγμή είναι δυνατόν να αλλάζει, αφού δεν θα έχει συνταγματική ισχύ. Οπως δεν είναι βήμα εκδημοκρατισμού, η επιχειρουμενη ανοικτή διαβούλευση, αφού δεν έχει καμμιά θεσμική αξία. Αποτελεί μια πολιτική φενάκη, διότι η ίδια, ή όποια άλλη κυβέρνηση, έχει το δικαίωμα να την αγνοεί, αλλά και να την καταργήσει, όποτε το θελήσει.

Θεσμικό πολιτικό δικαίωμα είναι αυτό που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα και όχι η όποια κυβερνητική, ή κομματική, δημοσχετίστικη προσωρινή «παροχή».

Ηρθε, η ώρα να πάψουμε να είμαστε υποκείμενα πολιτευματικών παραισθήσεων, να ξεπεράσουμε τα κατακτημένα, και να επεκτείνουμε τις συνταγματικές επιταγές, πέρα από την ελευθερία και την προστασία τού Ελληνα ως άτομο, στην συμμετοχή του ως πολίτη στην διαχείριση τής εξουσίας.

Να διαμορφώσουμε, θεσμικά, νέες πρόσφορες συνθήκες διακυβέρνησής μας, ικανές να μετατρέψουν, την απογοήτευση σε βάσιμη ελπίδα προόδου και ευημερίας, βασισμένης, οχι στα δάνεια ανεύθυνων κυβερνήσεών του, αλλά στις αστείρευτες δυνάμεις τού Λαού, και στις άμεσες υπεύθυνες πολιτικές παρεμβάσεις του.

Η συμμετοχή τού πολίτη στην άσκηση τής εξουσίας, πρέπει να γίνει άξονας εθνικής ιδεολογίας. Η συμμετοχική δημοκρατία είναι απαίτηση τών καιρών, οχι μόνο ως δημοκρατική επιλογή, αλλά και ως εθνική αναγκαιότητα

Προτείνουμε: την κατάθεση και επεξεργασία προτάσεων απο κάθε συνειδητό πολίτη, για την εγκατάσταση στην Ελλάδα, μιάς αμεσώτερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Την ανάληψη αγώνα απο όλους μας, για την συνταγματική απόδοση στον Ελληνα, πολιτικών δικαιωμάτων παρέμβασης, ελέγχου, και συμμετοχής στο κυβερνητικό έργο, όσων, τουλάχιστον, οι άλλοι ευρωπαίοι απολαμβάνουν προ πολλών δεκαετιών.

  Κορυφαία διαδικασία στην Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία  είναι ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η βούληση τού Λαού και αναδεικνύονται οι αντιπρόσωποί του,  οι βουλευτές.  Περιγράφεται στον Εκλογικό Νόμο, το περιεχόμενο τού οποίου απετέλεσε, πάντοτε, αντικείμενο πολλών συζητήσεων και  έντονων προβληματισμών, σε όλες τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

Το εκλογικο σύστημα ενός ώριμου πολιτικά λαού, πρέπει να καθορίζει με σαφήνεια  και  διαφάνεια, την καταγραφή τής γνήσιας θέλησής του, όταν αποφασιζει σε ποιούς θα δώσει την εντολή να διαχειριστούν τηνΕξουσία που ανήκει στον ίδιο.

 Πρέπει το περιεχόμενό του να είναι αρκετά ισχυρό και σταθερό, ώστε να διαμορφώνει τις συνθήκες τού πολιτικού ανταγωνισμού, και όχι να προσαρμόζεται σ άυτές.    Πάνω απ όλα ,όμως, πρέπει να δίνει στην πλειοψηφία την άνεση να κυβερνά και στη μειοψηφία τη δυνατότητα να ελέγχει. 

Μέσα απο τις Διατάξεις του θα πρέπει να επιτυγχάνονται πολλά, ιδιαίτερα,όμως,  οι εξής στόχοι.

• Να θωρακίζει τη διαφάνεια και το αποτέλεσμα τών εκλογικών διαδικασιών.
•  Να εξασφαλίζει τις προυποθέσεις για πολιτική σταθερότητα και ομαλή διακυβέρνηση, μεγενθύνοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία τού πρώτου κόμματος και διασφαλιζοντας την αντιπροσώπευση τών μικρών διεσπαρμένων μειοψηφιών..
• Να διευκολύνει την ανάδειξη τών αρίστων ως Αντιπροσώπων τού Λαού.
• Να επιτρέπει τη συμμετοχή, στον πολιτικό ανταγωνισμό, και τών οικονομικά ασθενέστερων
• Να διασφαλίζει τη δυνατότητα εκλογής και ανεξάρτητων βουλευτών.
• Να αποτρέπει τις δεσμεύσεις τών πελατειακών σχέσεων.
• Να αποθαρρύνει την αντιστοίχηση αντιπροσώπων και ομάδων εργαζομένων, ή τοπικά συγκεντρωμένων μειονοτήτων.
• Να αποτρέπει κατά το δυνατόν, ή τουλάχιστον να διαχέει, τον προεκλογικό επηρεασμό τών όποιων κέντρων συμφερόντων.

Είναι σαφές καθήκον, τής εν γένει πολιτικής διανόησης, να προσδιορίσει τις συμφερότερες για το Λαό εκλογικές διαδικασίες, να τις αποδεχθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειψηφία και να τις κατοχυρώσει συνταγματικά.

Για να ερεθίσουμε τα αντανακλαστικά, όποιων ενδιαφέρονται ειλικρινά για μια ποιοτικότερη Δημοκρατία στην Ελλάδα, καταθέτουμε μια πρόταση με τα κύρια προσδιοριστικά στοιχεία, τα  οποία πρέπει να περιλαμβάνει ένας εκλογικός νόμος

Ας ελπίσουμε ότι οι πολιτικοί διανοητές θα θελήσουν να συμμετάσχουν  στη συζήτηση, συμβάλλοντας με τις προτάσεις τους, σε μια  ολοκληρωμένη και επιτυχέστερη καταγραφή τών βασικών στοιχείων διαμόρφωσής του.

Μια σχηματοποιημένη πρόταση θα αναπτυχθεί στη σελίδα τής επόμενης εβδομάδος.

Ατελείωτα σχόλια, σενάρια, υποθέσεις στα έντυπα ΜΜΕ, ατέρμονες συζητήσεις, με εκτόξευση πολιτικών κατηγοριών, στα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης.   Κανένας, όμως, δεν προβληματίστηκε από το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός έχει την θεσμική δυνατότητα να κλείνει από μόνος του, με μία εντολή του, την Βουλή, την έδρα της κυριαρχίας του Λαού.               

Ούτε πως είναι δυνατόν σε ένα Κράτος Δικαίου, να απαλλάσσονται των πολιτικών και ποινικών ευθυνών τους , πολιτικοί που διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα, με υποψίες για δική τους ωφέλεια, περιφρονώντας τα συμφέροντα του Λαού. Κανένας, μα κανένας ούτε λέξη για την πραγματικά τεράστια αυτή θεσμική έλλειψη…    Πώς είναι επιτρεπτό τα δικαιώματα του Πρωθυπουργού να φθάνουν, θεσμικά, μέχρι το κλείσιμο της Βουλής;     Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες, που να επιτρέπουν στους πολιτικούς να απαλλάσσονται από πολιτικές και τυχόν ποινικές ευθύνες τους, στο διάστημα της πολιτικής θητείας τους;Όμως γιατί να προβληματιστεί ο οποιοσδήποτε, αφού το Σύνταγμα μας επιτρέπει στον Πρωθυπουργό να είναι το μόνο κέντρο εξουσίας και στην κυβερνητική πλειοψηφία να μην ελέγχεται από τους Πολίτες, κατά την διάρκεια της διακυβέρνησής της, παρά μόνο να  κρίνεται  με την ψήφο μας, κάθε τέσσερα χρόνια. Δυστυχώς, είμαστε υπήκοοι ενός καθεστώτος, δήθεν δημοκρατικού, που δεν μπορούμε παρά να υπακούουμε στην εξουσία και όχι Πολίτες μιάς γνήσιας Δημοκρατίας, που θα μπορούσαμε να την ελέγχουμε.«Θέλουμε να επικεντρωθεί ο πολιτικός διάλογος στα θέματα που απασχολούν τους Πολίτες. Στα προβλήματά τους, στην καθημερινότητά τους, στις ανησυχίες τους…» είπε ο Πρωθυπουργός, εννοώντας προφανώς ότι αφού το πολιτικό ενδιαφέρον όλων είναι ποιοι τα «έπιασαν» και από ποιους, εκείνος έκλεισε την Βουλή για να υπάρχουν σενάρια με σασπένς και όχι μια «πεζή» αποκάλυψη των ενόχων…Για αυτή την πολιτική μας κατάντια, λόγω της έλλειψης θεσμών, έκφρασης της λαικής βούλησης και κυριαρχίας, κανένας, δυστυχώς, δεν μιλά…             Κι όμως, είναι το μόνο για το οποίο έπρεπε όλοι να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε….    

Η αρχαία Αθήνα, τών 25.000 περίπου πολιτών, είχε αναγνωρίσει ως κυρίαρχο όργανο την Εκκλησία τού Δήμου, η οποία συνεδρίαζε, μια φορά την εβδομάδα με απαρτία τουλάχιστον 6.000 πολιτών  και έπαιρνε τις αποφάσεις για την Πόλη τους. Επινόησαν την άμεση Δημοκρατία για να απαλλαγούν απο την αυθαιρεσία τού ενός ανδρός.  

Τα σύγχρονα πολυπληθή κράτη δεν μπορούν, πλέον, να έχουν την πολυτέλεια τής άμεσης Δημοκρτίας, γι αυτό εκλέγουν Αντιπροσώπους, στούς οποίους αναθέτουν, ολοκληρωτικά ή περιορισμένα ,τη διαχείρηση τής Εξουσίας.

Οι Ελληνες τού 1843, έχοντες υψηλό φρόνημα αλλά χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, λόγω τής υποταγής και λειτουργίας τους ως υπηκόων επι 22 αιώνες, προτίμησαν να ελαχιστοποιήσουν το ρόλο τους ως πολιτες  στο πρώτο Σύνταγμα που ψήφισαν.  Παρέδωσαν ολοκληρωτικά  την Εξουσία στούς Βουλευτές, αρκούμενοι να τούς διαλέγουν , με την ψήφο τους κάθε 4 χρόνια, μεταξύ των λίγων, τότε μορφωμένων συμπολιτών τους,

Οι Ελληνες τού 2009, έχοντας πλουραλιστική ενημέρωση και καλά συγκροτημένη πνευματικά, κοινωνικά και πολιτικά  υπόσταση, διαπιστώνουμε κακή διαχείρηση και αδιέξοδα στήν πολιτική μας ζωή.  Οφείλουμε, λοιπόν, να αναθεωρήσουμε την εξουσιαστική μας σχέση με τούς βουλευτές, και να αναλάβουμε την αυτοδιαχείριση ενός σημαντικού μέρους τής Εξουσίας, που ολη απο εμάς πηγάζει, αλλά και τον έλεγχο τής υπόλοιπης που θα ασκείται απο τούς Βουλευτές.

Δεν είναι επιτρεπτό να μιλάμε το 2009 για Λαϊκή Κυριαρχία και η έκφραση τής λαϊκής θέλησης να περιορίζεται στη μια στιγμή, που ψηφίζουμε  κάθε 4 χρόνια, αφού  η ψήφος μας  σημαίνει  αποκλεισμό τής βούλησής μας καθ όλη την  τετραετία. 

Είναι μια απαράδεκτη εκχώρηση εξουσίας απο μια κοινωνία μέσα στην οποία όχι μόνο δεν υπερέχει ο πολιτικός, όπως θα έπρεπε, αλλά αντιθέτως, βάλλεται και σχεδόν υποτιμάται απο τα μέλη της.

Η ανοχή και η συνέχιση αυτής τής λεόντειας, υπέρ τών πολιτικών,εξουσιαστικής σχέσης απαξιώνει βαθειά τη Δημοκρατία μας, μάς εκθέτει ως Λαό και μάς ευτελίζει ως πολίτες. Οι Ελληνες που επινόησαν ως Πολίτευμα τη Δημοκρατία, δεν τούς αξίζει να είναι οι παρίες της στήν Ευρώπη.

 Οφείλουμε να διεκδικήσουμε την επαναδιατύπωση τών μεγεθών τών δικαιωμάτων στην εξουσιαστική σχέση Πολίτη-Πολιτικού, και να άρουμε την περιθωριοποίησή μας απο την άσκηση τής Εξουσίας, με περιορισμό τής Αντιπροσώπευσης,  και ταυτόχρονη αποκατάσταση αλληλοεμπιστοσύνης.

 Να παραδειγματισθούμε απο τούς Δυτικοευρωπαίους, οι οποίοι και έχουν, ήδη, κατακτημένους θεσμούς συμμετοχής στην άσκηση τής Εξουσίας, και συνεχώς καταθέτουν νέους προβληματισμούς, και προβάλλουν νέες διεκδικήσεις ενίσχυσης τών μορφών  και τών πεδίων τής δημοκρατικής συμμετοχής, τού δημοκρατικού ελέγχου, και τής δημοκρατικής λήψης αποφάσεων.   

 Επιδιώκουν τόσο την επαναδιάταξη τής κοινωνικής δομής για να ισχυροποιηθεί η παρέμβασή της στη διαχείρηση τής Εξουσίας,όσο και την αναδιοργάνωση της δομής τής Πολιτείας, ώστε να καταστεί ευχερής ο έλεγχός της απο την κοινωνία.

Η τηλεψήφος δίνει νέες δυνατότητες για τη συμμετοχή σε ευρύτερες αποφάσεις ποικίλλων πεδίων Η  υγεία, η εκπαίδευση, η μέριμνα για τα παιδιά, το τοπικό περιβάλλον, η κοινωνική πρόνοια, η κατοικία,  είναι τομείς και λειτουργίες που έχουν, ήδη, περάσει σε επί μέρους κοινωνικούς φορείς, στούς οποίους η προσωπική συμμετοχή τού πολίτη είναι άμεση και καθοριστική.

.Είναι ιστορική νομοτέλεια και για μάς τούς Ελληνες, η συνταγματική άμβλυνση τής Αντιπροσώπευσης και η θεσμοθέτηση πλησιέστερων προς τον  πολίτη συνόλων        αντιπροσώπευσης,  Είναι η μόνη οδός που θα μάς δώσει την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε την πολιτική μας υπόσταση για  την πρόοδο και ευημερία μας .

Τα δικαιώματα τού πολίτη δεν εξαντλούνται, σε μια ποιοτική Δημοκρατία, μόνο στις πολιτικές ελευθερίες που  παρέχει το Σύνταγμα, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα.  Ο βαθμός ποιότητας μιάς Δημοκρατίας, εξαρτάται απο το βαθμό τής άμεσης συμμετοχής τού πολίτη, με αντίστοιχη ανάληψη ευθυνών, στη διαχείριση τής Εξουσίας. Το Σύνταγμά μας, ορίζει ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν απο το Λαό και η προστασία τους στηρίζεται στον πατριωτισμό του. Είναι καιρός, όμως, να γίνει και πράξη, συμπεριλαμβάνοντας  στη συλλογιστική τών επιταγών του, και τη συμμετοχή μας στην κατανομή τής άσκησης τής εξουσίας.                                                                                                   Είναι αναγκαία μια  ανακατανομή η οποία πρέπει να γίνει  όχι κατάντι, με το πνεύμα τής μεταβίβασης εξουσιών απο τούς πολιτικούς στούς πολίτες, αλλά αντίστροφα. Η ροή τής εξουσίας στην Δημοκρατία, είναι αντίθετη απο τη ροή τού νερού. Είναι ανάντι και όχι κατάντι. Είναι απο τη βάση προς την κορυφή. Ο Λαός, η βάση, είναι ο κάτοχος τής εξουσίας και κρατά το κομμάτι, που οι συνθήκες και η ωριμότητά του, τού επιτρέπουν να διαχειριστεί μόνος του, και αναθέτει στούς Αντιπροσώπους του, την κορυφή, όλες εκείνες τις οποίες το εύρυθμο τής λειτουργίας τής Πολιτείας απαιτεί.Η Δημοκρατική νομιμοποίηση ξεκινά και τελειώνει με την εκδηλούμενη βούληση τού Λαού στις πολιτικές διαδικασίες και είναι τόσο πιο βαθειά, όσο πιό πλατειά είναι η συμμετοχή του.                                                  Η μεταλλαγή τής ποιότητας, τής δικής μας Δημοκρατίας, θα συντελεστεί μόνο με την πλήρη πολιτική ενεργοποίησή όλων μας. Τα δικαιώματα συμμετοχής μας, τα οποία έχουμε εκχωρήσει στούς πολιτικούς, έναντι μιάς ψήφου ανά τετραετία, δεν πρόκειται να μας τα δώσουν πίσω ιδία βουλήσει. Θεωρούν ότι τούς ανήκει, πλέον, η εξουσία και την όποια συμμετοχή μας την εκλαμβάνουν ως αποδυνάμωσή τους.
Πρέπει να εγκαταλείψουμε τον εφησυχασμό, την αδιαφορία, την αμέλεια, την αναβολή και να αναλάβουμε να δώσουμε ζωογόνο πνοή στη Δημοκρατία μας, με τη δική μας συμμετοχή στις εξουσιαστικές της διαδικασίες.  Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ακτινοβολία τού Αθηναϊκού πολιτισμού ήταν το ανταύγασμα τού δημοκρατικού καθεστώτος τών Αθηναίων, που στηρίχθηκε στην ουσιαστική συμμετοχή τους στην άσκηση τής εξουσίας.           Είναι η ώρα μιάς σταυροφορίας, για την ενσωμάτωση, στο Σύνταγμα, θεσμών άμεσης Λαϊκής Συμμετοχής. Θεσμών που θα εξασφαλιζουν και θα καθιστούν πράξη τη Λαϊκή Κυριαρχία.   Μερικοί απο τούς ήδη ισχύοντες στη Δύση είναι :

• Δημοψηφίσματα για ,                                                                                                                                                                   α. Οριστικές αποφάσεις σε τοπικά θέματα.
  β. Εγκριση πρότασης Νόμου.
  γ. Αναθεώρηση συνταγματικών επιταγών.

• Ενώσεις πολιτών, ως Ενδιάμεσα Σώματα, με θεσμοθετημένη την ισχύ τους, έναντι τής Κυβέρνησης και τού Κοινοβουλίου, για το σκοπό που συγκροτήθηκαν να υποστηρίζουν. 
• Πρωτοβουλίες Πολιτών για ,                                                                                                                                                    α. Κατάθεση Νομοσχεδίου στη Βουλή
  β. Αίτημα ανάκλησης αξιώματος Βουλευτή.
  γ. Αίτημα άρσης ισχύοντος Νόμου.

• Προκριματικές εκλογές, στα κόμματα, για την επιλογή τών υποψηφίων βουλευτών

Υπάρχουν και πολλοί άλλοι έμμεσοι τρόποι συμμετοχής τού πολίτη, οι οποίοι αναπτύσσονται σε αντίστοιχους τομείς δράσης του.

Κανένας, όμως, δεν ασχολείται εαν πρέπει, ή δεν πρέπει, να μειωθούν οι Δήμοι στούς μισούς, όπως λένε οι δημοσιογραφικές πληοφορίες.

Κανένας δεν επισημαίνει τη διαφορά ανάμεσα στην μείωση τού αριθμού τών Περιφερειών, που είναι μια διοικητική διαίρεση και την περαιτέρω συγχώνευση τών Δήμων, που είναι αυτοδιοικούμενα σύνολα.

Η διοίκηση τών Περιφερειών ανήκει στην Πολιτεία ακόμη, και έτσι γίνεται ανεκτή, αλλά όχι αποδεκτή, η παρέμβασή της στον καθορισμό τών ορίων τους με καθαρά τεχνοκρατικά, και δυστυχώς καθόλου δημοκρατικά, κριτήρια.

Πώς είναι δυνατόν, όμως, να αποφασίζει μια προσωρινή κυβερνητική πλειοψηφία, για το ποιά θα είναι τα σύνολα τών Ελλήνων που θέλουν να αυτοδιοικούνται ;

Εχει γίνει, ήδη, η μεγάλη ζημιά τής κατάργησης τής ιστορικής δομής τής Ελλάδας σε Δήμους και κοινότητες, που υπήρχαν και αυτοδιοικούνταν εδω και 2.500 χρόνια, και που μια άλλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία πραγματοποίησε ετσιθελικά.

Τώρα, αντί να ερωτηθούν οι κάτοικοι κάθε οικισμού, με τοπικά δημοψηφίσματα, με ποιούς άλλους θέλουν να συμβιώνουν και να αυτοδιοικούνται, όπως έλεγε τότε η κυβερνητική παράταξη ως Αντιπολίτευση, έρχεται να κάνει νέους «γάμους». .

Θεωρεί οτι ήρθε τώρα η δική της σειρά να ικανοποιήσει τα δικά της κομματικά συμφέροντα, γράφοντας στα παληά της παπούτσια τη γνώμη τών υπηκόων της, διότι έτσι βλέπουν οι βουλευτές που μάς εκπροσωπούν στη Βουλή τούς Ελληνες πολίτες.

Και καλά οι πολιτικοί μας έχουν αποδείξει πολλές φορές οτι έτσι σκέπτονται, που είναι, όμως οι πνευματικοί μας ηγέτες να υπερασπιστούν το δικαίωμα τών κατοίκων κάθε χωριού να αποφασίζουν τα τού οίκου τους ; Σιωπή, μούγκα όλοι, για να μην έρθουν αντιμέτωποι με το Δοβλέτι.

Διαβάστε, όμως τι γράφει το Σύνταγμα τής διπλανής μας μεσογειακής και ευρωπαϊκής χώρας, τής Ιταλίας:

« Αρθρο 132—Ειναι δυνατόν με συνταγματικό Νόμο, αφού πρωτύτερα ακουστούν τα Νομαρχιακά Συμβούλια, να αποφασιστεί η συγχώνευση υπαρχόντων νομών και η ίδρυση νέων, με πληθυσμό κατοίκων τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, (για την Ελλάδα ο αντίστιχος αριθμός θα ήταν 200.000), αν η αίτηση υποβληθεί απο ορισμένο αριθμό κοινοτικών συμβουλίων που αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το ένα τρίτο τών ενδιαφερομένων πληθυσμών και αν η πρόταση εγκριθεί με Δημοψήφισμα απο την πλειοψηφία τών πληθυσμών αυτών.»

Οι Ιταλοί είχαν τον Ντούτσε και τον έδιωξαν, αλλά το πνεύμα του φαίνεται πως μετακόμισε στούς Υπουργούς Εσωτερικών και γενικά στούς πολιτικούς τής Ελλάδας.

Θα επανέλθουμε διότι το θέμα αυτό δεν είναι απλά πολιτικό και κομματικό, αλλά έντονα Πολιτειακό.